Bugün Hümeyra’nın en heyecanlı günüydü. Mezuniyet günü gelmiş sonunda okuduğu bölümü tamamlamıştı. Tam bir hafta öncesinden hazırlamış olduğu elbisesini eline almış ve hazırlanmaya başlamıştı. Oda arkadaşları da heyecanını paylaşıyor, hazırlanıyor ve süsleniyorlardı. Bir telaş vardı ki yurtta, hem de ne telaş… Birbirlerinden güzel genç kızlar etrafta koşuşturuyorlardı.
Adeta bir elmas gibi parlayan Hümeyra ve arkadaşları mezuniyet töreninin yapılacağı alana geldiler. Yükseköğrenim hayatlarını bitirmenin heyecanıyla dolan birçok cübbeli öğrenci… Etrafında uzunca göz gezdiren Hümeyra her güne bir anı biriktirdiği, bahçesinde koşuşturup gülüştüğü ve sınıfça oyunlar oynayıp eğlendikleri okulunun günlerini hatırlayınca içine hüzün kaplamıştı. Artık bu okuldan ayrılacağı düşüncesi ile dolan zihni arkadaşının ona seslenmesiyle bir an da olsa durulmuştu.
“Mezun olacak tüm öğrencilerimizi sahneye alalım, kep atma törenimiz başlayacaktır.”
Sahnede yerini alan ve ondan geriye saymaya başlayan öğrencilere kalbi küçük bir kuş gibi pır pır atarak eşlik etti, “Allahım bu kepi kardeşim Sema ve benim için atıyorum.”
Üç, iki, bir… Gökyüzü bir sürü siyah keplerle süslendi. Sema’nın ne kadar başarılı olduğunu göstermek için bir belgeye ihtiyacı yoktu ama Hümeyra onun için de almıştı diplomasını. Bunu fazlasıyla hak ettiğini bildiğinden onu da paydaş kılarak attı elindeki kepi. Üzülmesini değil bilakis mutlu olmasını istediği için söyleyememişti Sema’sına. O, gözünde çok azimli ve pes etmek nedir bilmeyen güçlü bir karakterdi. Bir dakikasını dahi boş geçirmeye tahammülü olmadığını ve her gününe özel bir programı olduğunu gayet iyi biliyordu. Çok aktifti, kimseler Sema’nın yaptıklarını ve yapacaklarını bilmiyordu çünkü o özenle ve sabırla adım atıyordu. Birçok üniversiteliye kök söktürecek bilgisi vardı. Azimli bir kızdı, zaman zaman yoruluyordu, çıkmaz yolları oluyordu ama hiçbir zaman ağzından pes ettiğini duymadı Hümeyra. İşte bu nedenle hayrandı kardeşi Sema’ya.
Ne zaman pes edecek olsa Sema’sına bakıyor ve güç alıyordu. Bunu bizzat dile getirdiğindeyse büyütülecek kadar kendini geliştiremediğini ve hep geri kaldığını söyledi Sema. Onun için kendisi üniversite okuyanlardan hep eksik ve geri kalmış birisiydi. Bir gün bu düşüncelerin yanlış olduğunu verdiği emeklerin karşılığını aldığı vakit görecekti.
Mezun olan tüm öğrencilere öğretmenleri tarafından mezuniyet belgeleri dağıtıldı. Hümeyra elindeki kâğıda gururla bakarak gökyüzüne doğru kısık bir sesle dedi ki: “Başardık Sema’m!”
