Sonbahar
Ve ben sonbahar dedi birden.
Yaklaşık bir aydır suyun içine düşmüş bir sonbahar yaprağı gibi hissediyordu kendini, suyun içinde ilerliyordu, bazen su coşuyor ve o daha çok yükseliyordu, bazense öyle dingin akıyordu ki, nereye varacağını bilmeden, ne söyleyeceğini bilemeden yalnızca akıyordu, günler geçerken.
Kayboluş değildi bu ama suyun nereye varacağını bilmiyordu, bir bilinmezliğe akıyordu sanki. Bu düşünceler onun etrafındaki güzellikleri görmesini de engelliyordu. Halbuki etrafını bir fark etse her şey daha güzel olabilirdi, içi umut dolabilirdi ama kalbini dolduran düşünceler zihnini karıştırıyordu.
Bir sonbahar yaprağı gibiydi.
Üzgün ve kırılmaya hazır gibi.
Ağacına tutunmuş ama bir rüzgar çıksa uçacak gibi.
Fark edilmeyip üzerine basılıp geçilecek gibi.
Bir sonbahar yaprağı gibiydi.
Öylesine güzel ama öylesine kederli
Sanki mutlu olursa başına kötü işler gelecekmiş gibi hissediyordu. Sanki mutlu olursa başka insanlara haksızlık olacakmış gibi. Sahi nedendi bu suçluluk duygusu? Dünyanın adaletsizliğine karşı kendi nefsine bir eziyet miydi?
Neydi?
Mutluluk neydi?
En son mutluluktan uyuyamadığı bir anı hatırladı ama sonra o mutlulukta yarım kalmıştı.
Bazen de böyle olur değil mi?
Yaşanma ihtimali olan ve yaşanması çokta zor olmayan mutluluklar bir türlü gerçekleşmez, hani Turgut’un dediği gibi: “Bütün mümkünlerin kıyısındayım.” ve o da kıyısındaydı her şeyin, boğazında bir yumruk gibi kalan ve bazen kalbini sıkıştıran bütün mümkünlerin kıyısındaydı.
Mutluluk neydi?
Sahi neydi mutluluk?
Bir çocuğa göre pamuk şeker,
Bir babaya göre ekmek parası,
Bir anneye göre ocakta kaynayan çorba,
Mutluluk neydi?
Bir mülteciye göre çadır,
Zengine göre yeni bir yalı
Mutluluk neydi?
Yaşadığın anın tadını çıkarmak mı?
Anı yakalamak mı?
Bazen savrulmak mı?
Mutluluk neydi?

Ben Sümeyye, dünya gezegeninde seyyah olan ben, sevmeyi seven ben, kendimi bildim bileli yazıyorum. Yazıyorum çünkü kendimi sorumlu hissediyorum. Yazıyorum çünkü yazmasam kaybolurum. Beni ben yapan şeydir yazmak.
Öğretmen, Yazar, Seyyah

Kendini Rabbine yakın hissettiğin her an mutluluktur.
Mutluluk, vaktin nasıl geçtiğini anlamadığın o an