Hayat Silsilesi
Yaşanacak her bir güzel olayın öncesinde serin bir rüya görülmüştür. Bazen de hayatın cilvesidir. Rüyadan uyanmak gereklidir yaşamaya başlayabilmek için. Hayatın insana yol gösteren bir yanı var böyle, günün en tenha saatlerinde herkesten uzak kaldığın ama en çok kendinle kalabalık olduğun bir vakitte ansızın fark ettiğin. Kim bilir, belki de cevaplarını dünyadan uzak yerlerde aradığımız soruları aslında kendi iç dünyamızda biliyoruzdur fakat böyledir işte; hayattır, nasipler silsilesidir.
Bir yoldayım ben de ve yolcuyum elbette. Yürüyorum ve payıma ne düştüyse heybeme alarak yola devam ediyorum. Ardımda beni peşi sıra takip eden dualar, nasipler ve aksilikler. Duasına çıktığım yağmur sel getiriyor, hasret kaldığım güneş yakıyor; kervan yüklü, kafile nerede, yolun sonunu göremiyorum, ne kadar yürüdüm bilmiyorum. Aniden düşüyorum, dizlerim kanamış, avuçlarım hep toprak olmuş; hayat fısıldıyor, bak diyor yolun sonunu unutma. Kalkıyorum adımlıyorum ama acısız ve ağrısızım, omuzlarımda taşıdığım dünya yükünün ağrısına rağmen. Bu esnada hayat beni, beni düştüğüm yerden tutup kaldıran el ile tanıştırıyor, merhametle ve rahmetle. Yağmurdan sonra açan güneş gibi, uzun yollardan sonra gördüğüm deniz gibi, savaşın ortasında uzatılan gül gibi…
Ben, sonu serin yollara çıkacak rüyalardayım. Bu yollarda verilen savaşların bir galibi yoktur, mağlubu hiç olmadı, savaş bazen tek taraflıdır. Zaferin ve mağlubiyetin olmadığı muhabere ise savaş mıdır? Bilmiyorum. Belki de hepsi rüyadır. Hayat öğretsin.
