Ben Muhammed. 7 yaşındayım. Hayatımda her zaman nefret etmişimdir kırmızı renkli gömleklerden. Benim mahallemde de mutlaka herkes giyer onlardan. Yaş da farketmez. Kimisi küçükken giyer, kimisi gençken, kimisi yaşlanınca. Ben henüz giymedim. Anneme her zaman söylüyorum bunu:
“Anne! Ben kırmızı gömleklerden nefret ediyorum. Bana sakın alma onlardan. Babamla ablam giyindi, çok kötü. Sen de giyinme sakın! Abimle kardeşlerime de söyle hiç giymesinler.”
Annem “tamam” diyor her zaman. Kısık sesle, gözlerini benden kaçırarak bir “tamam”.
Aslında sadece nefret değil benimki. Daha çok korku. Gülmeyin sakın! Siz de benim yaşımdayken değişik şeylerden korkmadınız mı? Bazen büyükler de bir şeylerden korkabiliyor. Ben de kırmızı renkli gömleklerden çok korkuyorum. Anneme nefret ettiğimi söylediğim zaman anlamıştı aslında korktuğumu ama kurcalamadı çok fazla. Sadece beni yatıştırmak için şöyle söylüyor:
“Merak etme oğlum! İzin vermem senin kırmızı gömlek giyinmene. Ben de, kardeşlerin de giyinmeyecek, meraklanma sen!”
Bir zaman sonra korktuğum başıma geldi ve abimle 5 yaşındaki kardeşim giydiler onu. Siyah elbiseli korkunç insanlar giydirdi. Bizim buralarda gömleği kırmızı olanın elleri, yüzü de kırmızı olur. Biri giydiyse eğer gider ve geri dönmez. Abim de gitti, kardeşim de. Gitmelerden de nefret ediyorum.
Onlardan önce de beraber oyun oynadığımız arkadaşım giymişti. Sonra da gitmişti. Merak etmeye başladım bu sıralar. Acaba gittikleri yer nasıl bir yer ki geri dönmek istemiyorlar? Annemin dediğine göre çok güzel bir yermiş.
Bugün! Ailemin geri kalanıyla birlikte ben de giyindim o çok korktuğum kırmızı gömleği. Bembeyaz bir güvercin gagasıyla getirdi ve giydirdi bana. Benim mahallem normalde hep yıkık dökük, toz toprak içinde ve kasvetlidir. Ben gömleği giydiğim zaman her yer ışıl ışıl oldu. Öyle hayran kaldım ki anlatamam. Çok güzel yüzlü bir adam geldi yanıma ve sağ elini kalbimin üzerine koydu. Çok rahatladım. Şimdi anlıyorum gidenlerin neden geri dönmediğini. Çünkü bu dünyadan çok daha güzel ve güvenliymiş gidilen yer. Annem yine haklı çıktı. Artık gitmeler ve kırmızı gömlekler olmadan hep beraber olacağız.
Ben Muhammed. Benim memleketimin adı Filistin. Artık hep 7 yaşında kalacağım ve pis dünyanızı size bırakıyorum. Sizlerden tek bir isteğim var:
O siyah elbiseli korkunç insanları çıkarın topraklarımdan. Hiçbir çocuk korkmasın kırmızı renkli gömleklerden.
Merhaba, ben Sema Nur. Namı diğer Şaire 🙂 Evliyim, bir oğlum bir de kızım var. Annelik mertebesine erişmiş, hakkını vermeye çalışan bir aciz… Ortaokuldan sonra medrese eğitimi aldım 6-7 yıl süreyle. Şimdiyse liseyi açıktan okuyorum yavaş yavaş. Okul biterse hafızlık hocalığı yapmayı planlıyor ve bir şiir kitabı çıkarmayı hayal ediyorum. Şiir yazma sevgimi babamdan almışım. Ortaokuldan beridir ufak çaplı başladım yazmaya. Genel olarak şiir yazmakla beraber hikaye, deneme de kaleme alıyorum. Şairin dediği gibi; “Yazmasam delirecektim…”
Yolun açık olsun ablacım ✨🌸
Teşekkür ederim güzelimmm🩷🩷🩷
Çok güzell💙🌼
Teşekkür ederimmmmm