Komadaki Zihinler

Zamanında Müslümanca peygamber ümmeti olarak bizimle kardeşçe yaşayan bir topluluktan; inançlarını, inanmak istedikleri değerleri değiştirip, dönüştürüp şimdi orada yaşayan insanları kovup, kovmakla kalmayıp katlederek uzaklaştırmak isteyen; daha konuşamamış bebekleri yaş, cinsiyet ayırmadan topraklarından etmek isteyen bir topluma dönüştüğünü görmek ve bunu görmek için de sanki yıllardır onlara zulmetmiyorlarmış gibi bizim bu zulmü sadece dozunu aştığında, yakıp yıktıklarında gündemimize, evimize taşımamız da en acı olan durumlardandır sâhi. Uyanış gerekliydi belki de. Koma hâlinden uyanış için belki de tüm dünyanın ihtiyacı olan İslam’ı daha çok araştırıp, namazlarını daha dikkat ederek kılıp, Kuran’ı daha çok araştırmasıydı. Ateşi çıksa; havaleye, zatüreye çevirmesin diye doktora götürmemiz gereken bebeklerin cesetlerini toplayıp, kucaklarında mezara taşıyan anne babaların, yine de sonsuz bir teslimiyet ile “ya Allah” diyen kullarla, evinde haberleri izleyip, yüreğimiz dayanmayınca ekranı kapatıp hayatlarımıza devam eden biz kulların hesabı muhakkak eşit olmayacaktır. Nedir bizi bu kibre sürükleyen? Kalıcı olmayan, gösterişli hayatlarımız? İstediğimiz en küçük şey bile olmayınca hayıflanmamız? Uyanış demiştim ya; tam olarak bu sandığımız refahın bir saniyede yerle yeksan edebilecek gücü hatırlatmak için meleklerini yanına aldığı bir uyanış belki de bu.

Vâroluşu İslam üzerine olan, onun üzerine yaşayan ve yine ona gideceğini bilen ümmeti parçalamak, yine onun inandığı kutsalımızı yerle bir ederek yapabileceklerine inanmalarının ardındaki güç; yıllardır bizleri zulme sessizleştirip, hatta normalleştirip, evlerimize, yediğimiz içtiğimiz her şeye ortak olmaya çalışmak besbelli açık. Bizleri yıkmak hedefleri içerisinde. Ancak unuttukları bir şey var ki; peygamber ümmetinden gelen bizler umudumuzu bâki tutarsak, gözlerimiz açıkken kalplerimizi de görmeye açarsak asıl uyanışı gerçekleştirmiş oluruz.

Aynur ÖDEV

Diş Hekimi Asistanı