Şekerlemeler
Okul çantamı sırtıma takıp hızlıca evden çıktım. Anneme kızmıştım çünkü istediğim abur cuburları yememe izin vermiyordu. Hızlıca okulun yolunu tutmuştum. Yanıma gelen Cansu’yu bile fark etmedim. Oysa Cansu benim en yakın arkadaşımdı ama anneme o kadar öfkelenmiştim ki merhaba, bile demeden oradan uzaklaştım. Biliyorum Cansu’yu kırmış olmalıyım ama ne yapayım, bir parça şeker yeseydim o zaman bu kadar öfkelenmez ve en yakın arkadaşımla en sevdiğimiz oyun olan ‘dedektifçilik’ oyununu oynayabilirdik.
Yol boyunca önüme gelen bütün taşlara tekme attım ve en sonunda ayağımı kocaman bir taşa çarptım. Çarpmanın etkisiyle yere düştüm, dizim ve alnımı çarptım. Birkaç saniye sonra kendimi toparlayıp ayağa kalktım, üstümü sirkeledim; pantolonumun dizi yırtılmıştı. Annem buna çok kızacaktı ama bu beni ilgilendirmiyordu çünkü ona çok kızgındım. Alnımdan yüzüme sıcak bir şeyler aktığını hissettim, elimi alnıma götürdüm: Kanıyordu! Canımın acıdığını elimi kana değdirdiğimde anlamıştım ama yine de bu durumu bile umursamadım, hızlıca yoluna devam ettim.
Çoktan karar vermiştim; bugün okula gitmeyecek, cebimdeki bütün harçlığımla şekerlemeler alacak ve okulun arka sokağındaki parkta afiyetle yiyecektim. Okulun sokağına girdiğimde öğretmenlerimin ve arkadaşlarımın beni görmemesi için ders zili çalana kadar bir binanın kapısında beklemeye başladım. Bu arada birazdan bakkala girdiğimde alacağım şekerlemelerin hayalini kuruyordum. Ve işte o an geldi; ders zili çalmış, herkes sınıflara gidiyordu. Ben de hemen yerimden kalkıp bakkal İmdat amcanın yolunu tuttum, mavi duvarları olan kocaman bir bakkal…
-Merhabalar İmdat amca, nasılsın?
-İyiyim güzel kızım, sen nasılsın? Bu saatte senin derste olman gerekmiyor mu?
-Şey ben bugün okula gitmedim de…
-Ama neden gitmedin yoksa hasta mısın?
-Anneme kızdım ve gitmedim. Çünkü annem şekerleme yememe izin vermedi.
-Anneler boşuna çocuklarına kızmaz, senin iyiliğini düşündüğü için vermemiştir. Hem bu sebepten okula gitmemek de senin gibi güzel bir kıza yakışmaz.
Cevap veremedim, sadece aldıklarımı İmdat amcaya gösterdim ve ne kadar ödemem gerektiğini sordum.
İmdat amca çattığı kaşlarının altından gülümsedi;
-Kusura bakma güzel kızım ama annenin izin vermediği bir şeyi ben sana satamam. Eğer annen izin vermediyse eminim geçerli bir sebebi vardır. İlk önce annenle konuşmalısın eğer annen izin verirse o zaman sana bunları satabilirim.
İmdat amcanın bu yaptığı beni daha da çok sinirlendirdi. Aldığım her şeyi yerine bırakıp hiçbir şey demeden bakkaldan çıktım. Koşarak parka gittim ve ağlamaya başladım.
Kimse neden şeker yememe izin vermiyordu?!
Birisi sırtıma dokundu. Başımı kaldırdım, gözyaşımı kolumun arkasıyla sildim. Siyah iri gözlü bir kız çocuğu bana bakıyordu.
-Söylesene neden bu kadar çok ağladığını.
-Sana ne! Sen de kimsin?! Seni tanımıyorum bile, neden sana cevap vereyim ki?
-O zaman tanışalım. Ben Dila, dokuz yaşındayım ve bu arkadaki okulda dördüncü sınıfa gidiyorum. Şimdi sen söyle bakalım, adın ne ve neden bu kadar çok ağlıyorsun?
-Şey, ben seninle konuşamam çünkü annem yabancılarla konuşmamamı söyledi.
-Madem annen izin vermedi; neden annenin sana şekerleme yemene izin vermediği hâlde şekerleme almaya gidip alamadığın için de burada ağlıyorsun, söyle bakalım.
-Sen bunları nereden biliyorsun?! Sen de kimsin böyle, beni mi takip ediyorsun yoksa?!
Korkmuştum. Ayağa kalktım, etrafta kimseler yoktu. Arkamı döndüm; o da ne:
-Anneeee!!!
Arkamı döndüğümde annemle karşılaştım. Şaşkınlıktan anne, diye bağırmışım. Annem gülümsedi ve saçlarımı okşadı:
-Merak etme, Dila yabancı değil, benim arkadaşımın kızı; evden seni takip etmek için çıktığımda Dila ve annesiyle karşılaştım. Bu konuda bana yardım edebileceklerini söylediler. Seni tebrik ederim canım kızım tanımadığın insanlarla konuşmadığın için. Fakat benim sözümü dinlemeyip şekerleme almak için bakkala gitmen çok büyük bir yanlıştı ve sırf şekerleme yiyemedin diye bana kızıp okula gitmemen de öyle.
Ben şeker yemene izin vermedim çünkü sabah hem aç karnına hem de haddinden fazla şeker yemek midene zarar verir ve dişlerini çürütür. Eğer dişlerin çürürse çok ağrır, sen de bu acıya dayanamaz çok ağlarsın. Bütün bu acıları yaşamaman için şeker yemene izin vermedim, hiç yemeyecek değilsin tabii ki de yiyeceksin fakat çok abartmamak şartıyla. Anneler hep evlatlarını düşünür…
