Yıllar yılı karanlıktaymışım. Aydınlığa çıkınca anladım. Ruhumu kanatmışım kabuk bağlamasına izin vermeyerek. Tam çıkış kapısı aralanmışken yine kanatmışım acımasızca. Kimse değil ben yapmışım. Kendime kendim zarar vermişim. Bir yol gösterilmiş ben de o yolu takip etmişim. Gençlik bir kere yaşanır diye hayatın keyfine bakmışım. Aldandım. Şimdi anlıyorum. Doğrusu o zamanlarda ruhum can çekişiyordu bir çıkış arıyordu.”Bana bunu yapma!” diye haykırıyordu. Sesini bastırıyordum ben de. Yüksek sesle dinlediğim müziği tekrar ederek. Bu yola her ne kadar alışmış olsam da ruhumun baskısına dayanamadım. Sonra bir yol daha gösterildi. Ben de uydum. Var gibi görünüyordu ama yoktu. Bu yolda “Kültürlü bir insan” olmam gerektiği vurgulanıyordu. Bunun için herkesin dinlediği müzikleri dinlemem gerekiyordu. Bir de olmazsa olmazımız yabancı film de izlemeliydim. Ortamlarda İngilizce ismini doğru telaffuz edip “Sen bilmem bu filmi izledin mi?” diyerek kültürlü (!) olduğumu kanıtlamalıydım. Okuduğum kitaplar da en popülerinden olmalıydı. Okumuyorsam da okumuş gibi yapmalıydım Instagram’a attığım kahve yanında kitap fotoğraflarıyla. Entelektüel (!) olmalıydım yani. Bu yolu da denedim. Olmadı. Ruhum bağırmaya devam etti. Hem en ufak bir huzur olmadan. Zihnimin karmaşıklığıyla beraber tekrar bir arayışa girdim. Bir yol daha olmalıydı ama ne? Aylarca kafamda dolaşan sorunun cevabını Instagramda dolaşırken bulacağımı nerden bilebilirdim ki? Gördüğüm Kur’an‐ı Kerim’ den bir ayetti.
“O hanginizin daha güzel amel yapacağını sınamak için ölümü ve hayatı yaratandır. O mutlak güç sahibidir, çok bağışlayandır.”
Mülk suresinin ikinci ayetiydi. Donmuştum adeta. Yıllarca aradığım şeyi bulmuştum. Hayat gayemi bulmuştum. Elhamdülillah. Şimdilerde en güzelin amelin peşinden koşuyorum. Telaşla… Amelimle değil; Rabbimin merhametiyle kazananlardan olacağımı umarak.
