Mazi özlenir, hele ki güzel hatıralarımız varsa dün gibi hatırlanır. Benim için elzem olan ve günümüzde de ne yazık ki benzerlerine az rastladığımı gözlemlediğim bir ânımı sizlerle paylaşmak istedim.
Sene 2006, 7 yaşındayım o zamanlar…
Mahallenin çocuklarıyla “zilli baba zilli, köşe kapmaca, seksek, dokuz taş vs….” oynadığımız o yıllarda bir amcamız vardı. Biz bu amcayı ne zaman görsek yanına doğru koşardık. İsmini bilmezdik ve adını “Gofretçi Amca” koymuştuk.
Mevsimlerden yaz, yine oyun oynadığımız bir gün, aramızdan gözü açık olan bir arkadaş, amcanın geldiğini gördü. Hepimiz o kadar mutlu olduk ki, sevinçten eteğimiz zil çalıyordu. Gofretçi Amcanın etrafını sarıp, gülen gözlerle baktık ona. Bizi mahallemizin bakkalcısı olan Şemsettin Amcanın dükkanına götürdü. Hepimize gofret alacağını söyledi. Fakat benim canım o gün gofretin yanında, ağızda patlayan şekerden de istiyordu. Tabi utandım diyemedim fakat o kadar çok bakmışım ki o şekere, Gofretçi Amca bunu fark etmiş olsa gerek bana o şekerden de aldı. O kadar mutlu oldum ki anlatamam. Sadece beni değil bütün çocukları çok mutlu etmişti.
Adını bilmezdik, ne iş yaptığını bilmezdik herkes onu “Gofretçi Amca” diye bilirdi…
Şu anda ne yapıyor bilmiyorum ama şunu biliyorum ki, mahallemizdeki o masum çocukların, hep tebessümle hatırladığı güzel insan, ne zaman bir gofret görsem ya da gofret yesem aklıma hep “Gofretçi Amca” geliyor…
Güzel insanlar iyi ki varlar.
24 yaşındayım Arapça tercümanlık dersleri alıyorum. Bir yandan da yazmayı ve okumayı çok seviyorum. Müzik kulağım iyidir, bir zaman makam dersleri verdiğim oldu. Öğrenmeyi ve öğretmeyi seven bir yapım var. Farklı alanlarda derslere katılıp yeni şeyler öğrenmek bana terapi gibi geliyor. Kendine yatırım yapanlardanım. Sosyal biriyim, hayatı yaşamayı seviyorum.
Kaleminize sağlık Sema Hanım ,