Dudaklarımın ucunda karanlık bir ölüm acısı. Gidiyorsun sevgili. Dilim… Hapishane parmaklıklarının ardından gökyüzüne seslenmeye çalışır gibi. Sessiz ve çaresiz. Sen gidiyorsun ve ben sana “kal” diyemiyorum. Gönlüm haykırıyor en yüksek desibel ile. Fakat dilimde Meryem sükûtu yaşanmakta.
Uzaklaşmakta, kaldırım taşlarında sanat müziği edasıyla salınan ayak seslerin. Ya o saçların! Tanesine şairin gönlünü bağladığı Mihriban’ı kıskandırırdı. Bir de rüzgar değdi mi onlara, akar giderdi ruhum benden. Baharı getiren o ilk papatya tanesi gibiydin benim için.
Şimdi gidiyorsun. Ardında harabeye dönen han gibi bıraktın beni. Yıkık ve perişan. Siliniyorsun gözlerimden yavaş yavaş. Ayaklarımın altındaki kaldırım taşları senin gibi yok olmakta. Sırat gibi incecik kaldı. Ah çizgisi… Ölmekteyim…
Ya gel, dön! Tut ellerimden, uçur beni gökyüzüne. Ya da al benden seni, sök götür. Azad et beni…
Merhaba, ben Sema Nur. Namı diğer Şaire 🙂 Evliyim, bir oğlum bir de kızım var. Annelik mertebesine erişmiş, hakkını vermeye çalışan bir aciz… Ortaokuldan sonra medrese eğitimi aldım 6-7 yıl süreyle. Şimdiyse liseyi açıktan okuyorum yavaş yavaş. Okul biterse hafızlık hocalığı yapmayı planlıyor ve bir şiir kitabı çıkarmayı hayal ediyorum. Şiir yazma sevgimi babamdan almışım. Ortaokuldan beridir ufak çaplı başladım yazmaya. Genel olarak şiir yazmakla beraber hikaye, deneme de kaleme alıyorum. Şairin dediği gibi; “Yazmasam delirecektim…”
Kaleminize sağlık kardeşim 🥰
Etkileyici..