Umudun Rengi

Umut deyince aklıma hep gökyüzü gelir. Gökyüzünün sonsuz maviliğine benzetirim umudu. Peki gökyüzü her zaman mavi midir?

Kimi zaman kara bulutlar gelir. Tüm gökyüzünü kaplar. Bir anda hava kapkaranlık olur. Güneşi göremeyiz. Belki de hiç ışık yokmuş ve bir daha gelmeyecekmiş gibi hissederiz. Bu zamanlarda duygu dünyamız karmakarışık olur, yaşam zor gelmeye başlar, geleceği merak ederiz. Hayatımızın geri kalanında neler olacağını…

Mesela gölgeler. Geceleri gölgeler meydana çıkar. Biz yürüdükçe benliğimizin yansıması peşimizden gelir. Düşüncelerimiz, duygularımız karanlıkta takip eder bizi. Bazen gölgemizi küçük bir çocuk gibi yakalamaya çalışırız. Her ne kadar yakalayamayacağımızı bilsek bile…
Ama içimizde bir yerlerde onu yakalayabilme inancı hep vardır.

İşte gökyüzü de böyledir. Kimi zaman kapkaranlık olsa da, hiç aydınlığa kavuşamayacakmış gibi hissetsek de, o gri bulutların arkasında güneş hep vardır. Güneşle birlikte gelen o masmavi gökyüzü de… Sadece bazen beklemek ve inanmak gerekir.

Yaşamın hızına yetişmeye çalışmak, dünya düzeni ve belki de hissettiğimiz duygular bazen inancımızı kırabilir. Ama beklemeyi hep sürdürür insanoğlu. Çünkü içinde bir yerlerde umudunu kaybetmeyen bir çocuk hep vardır. Maviliğini kaybetmeyen, ışıldayan, aydınlık ve çiçeklerle bezeli bir çocuk…

Ebrar ŞAHİN