Aklıma hücum eden bilgileri tartmaktan,
Aklımı tartmaktan,
Kayıtsızlaşmaktan,
İnsan türü düşmanlığının kıyısına gelip gelip geri kaçmaktan,
Kendini iyi insanmış gibi görmekten,
Kendi doğrularıma kapılmaktan,
Yanlışları kendi doğrularıma sızdırmaktan,
Doğruları yanlışlardan ayırt edemeyecek kadar cahil hissetmekten,
Samimiyetsizliğe şahit olmaktan ve samimiyetsiz davranmaktan korkmaktan,
Korkudan,
Kaygıdan,
Kuru edebiyat yapıyor gibi hissetmekten,
Sözümü kıymetsizleştirmekten,
Sözlerimi çok kıymetli görme ihtimalinden,
Ortalığı velveleye vermem gerekirken vermemekten,
Ortalığı velveleye vermemem gerekirken vermekten,
Birinin umutlarına zulmetmekten,
Birinin karamsarlığını beslemekten,
İyi ya da kötü hissediyor gibi yapma gerekliliğinden,
Yön vermekten,
Yön almaktan,
Yön vermeyene kızmaktan,
Yön almayana öfkelenmekten,
Saf öfkenin kendisinden,
Daimî keder ve umutsuzluk halini benimsemekten,
Bunu benimsemeyeni etiketleme ihtimalinden,
İnancına sığınanı küçümseme ihtimalinden,
Aklına güveneni kibirli görme ihtimalinden,
Seyirci kaldığımı hissetme ihtimalinden,
Aktivistliğimi göze sokma ihtimalinden,
Sosyallikten,
Önde olmaya çalışma ihtimalinden ve tüm bu gerçekler veya ihtimallerden geri çekiliyorum.
İğnemi ve çuvaldızımı kendime batırdığım yerleri iyileştirmeye, batırmadığım noktalara batırmaya gidiyorum. Metropollerin ortasındaki toprak sıvalı köy evime gidişim hüzünlü, dönüşüm nasipli olur umarım.
Bir yerlerde usul usul işini iyi yapan insanlar arasına karışmak istiyorum. Usul usul yaşama hevesine kapıldım. Bu ne tatlı heves, ne taze umut…
