Sessiz Kalmak
Bazen susmak, sessiz kalmak çok iyi gelir insana. Kargaşanın içinden sıyrılmak…
O kadar hızlı bir dönemden geçiyoruz ki neye yetişeceğimizi şaşırmış kalmış gibiyiz.
Gün gün değişen gündem, iş hayatı, özel hayatımız, bir bir yük oluyor insana.
Çoğu zaman çocukluğum gelir aklıma geldikçe kendi kendime gülerim. Ne kadar güzeldi diyerek içlenirim. Şimdilerde ise çocuklarımız bir kavganın ortasında bırakılmış terkedilmiş gibi.
Zaman gittikçe acayipleşen bir zaman.
Gürültünün eksik olmadığı her yalan, söze kanılmaya müsait bir zaman. İnsanoğlu nasıl da her şeyin farkında olmasına rağmen bir yalanın içine atılabiliyor anlamış değilim.
Charles Dickens’ in de dediği gibi:
“Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı hem aptallık, hem inanç devriydi hem de kuşku, aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi, hem umut baharı hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu.”
Doğruyu savunurken sessiz kalmayalım. Yalnız bir yalanın içine de bilerek sürüklenmeyelim.
Unutmayın gerektiğinde sessiz kalmak erdemdir.
Sözüm en çok gençlere…
Klavyene sağlık :))
sağ olun.:)