Bu hayatta içtenlikle inandığım şeylerden birisi; sevginin iyileştirici gücü. İnişlerin, çıkışların olduğu bu dünyada çoğu zaman bulunduğum konuma bakıp burada olmanın sorumluluğunu bir şekilde yerine getirmeliyim diye düşünüyorum. Bu ülkede, bu şehirde doğmam sıradan bir olay değil. Hep şöyle düşünürüm: çok başka yerlerde ve başka durumlarda olabilirdin ama bak buradasın ve buradaysan başka insanlar için bir şeyler yapabilirsin.
Küçüklükten beri birçok yer gezme fırsatı buldum ve hep gezme tutkusuyla yaşıyorum ama her gidişim bir dönüşten ibaretti. Nereye mi?
– Eve.
Neden böyle olur bilmiyorum, ne kadar gidersem gideyim eve dönmek istiyorum. Sonra ne kadar çok seversem ayrılmak daha zor oluyor gördüğüm yerlerden. Mekânları bir şekilde halledebilirim. Ama insanlar öyle kolay hallolmuyor. Sevdiğim birinin gitmesi beni derinden yıkıyor, ayrılmak zor geliyor sevdiklerimden. Herkese zor gelir diyeceksin, öyle evet, herkese zor gelir ama o zorluk herkeste farklı hissedilir.
Bu hayatta sevginin gücüne içtenlikle inanıyorum; insana iyi geldiğine, onu yeşerttiğine inanıyorum. Ve hani derler, her şeyin bir bedeli var. Çok sevmenin bedeli de eve dönmek mi dersin?
Eve dönüyorum kalbimdeki tüm sevgilerle beraber. Kalbim yeni sevgilere yer açabilir çünkü ben bunu annemde gördüm, hatta bir ara üzerine düşündüm. Annem hepimizi çok seviyor ve ayrı ayrı seviyor. Kalbi geniş, bizim sevgilerimizi taşıyabiliyor. Sevgi, kalbi genişletir ve bunu hissedenlere selâm olsun.
Aileniz, dostlarınız, tanıdıklarınız, sevdiğiniz her şey kalbinizi genişletir ve ferahlık verir. Her birine farklı hissedersiniz. Sevginin iyileştirici gücü var tüm yaralara rağmen, kalbinizdeki ve kalbimdeki tüm yaralara rağmen. Biliyorum yaralar kapanmıyor, kabuk bağlıyor, bırakın bağlasın, eğer kapanıyorsa bırakın kapansın çünkü insanın gönlündeki yara büyüdükçe canını daha çok yakıyor.
Eğer kabuk bağlamış olarak kalacaksa üzerine yara bandı yapıştırın ki kanamasın muhtelif zamanlarda. Belki yara bandınız yaranızı sever ve iyileşir o yara.
Ben Sümeyye, dünya gezegeninde seyyah olan ben, sevmeyi seven ben, kendimi bildim bileli yazıyorum. Yazıyorum çünkü kendimi sorumlu hissediyorum. Yazıyorum çünkü yazmasam kaybolurum. Beni ben yapan şeydir yazmak.
Öğretmen, Yazar, Seyyah
Bu kıymetli sözler ancak derin yaşanmışlıklarla ortaya çıkar diye düşünüyorum. Ve yazarımız bunu bize fazlasıyla hissettirdi. Sevginin bir kez daha iyileştirici bir gücünün olduğunu hatırlattı bize. Tüm yüreğimle söyleyebilirim ki yazısı kalpten gelerek yazılmış ki kalbime ulaştı. Yazıları kalbinden akanlar hep yazmalı. Yazmayı hiç bırakmaması umuduyla sevgiler..
Çok güzel, anlamlı ve bir o kadar kalbe iyi gelen bir yazıydı. Emeğiniz için teşekkürler 😊