Gelen son metroya yetişebilmişti Sümeyye. Yorgun ve hâlsiz bir şekilde oturmuştu boş bulduğu koltuğa. Çok geçmedi, herkes birer birer inmeye başlamıştı metrodan. O kadar bitkindi ki en rahat yere geçmek için oturduğu yerden bin bir zorlukla kalktı ve ilerlemeye başladı metronun içinde. İlerledikçe farklı kapılar gördü, ne kapısıydı bunlar? Nereye çıkıyordu bu kapının ardı? İyice merak sarmıştı Sümeyye’yi. Öyle ki yorgunluğunu bile unutmuştu. Biraz korksa da hemen birinci kapıyı açmayı düşündü. Sümeyye cesaretli kızdı. Kapıyı usulca açtı. Açtığı ilk kapıda “Arzu” yazısını gördü, bir anlam verememişti. Sonra ikinci kapıyı açmayı denedi. O kapıyı açtığında ise “Sebât” sözcüğünü görmüştü. Ardından üçüncü kapıyı açtı. Üçüncü kapı karanlıktı, hiçbir şey yoktu. Biraz korkmuştu Sümeyye. Hemen kapattı kapıyı ve dördüncü kapıyı açtı. Orada ise “Zafer” kavramıyla karşılaşan Sümeyye son kapıyı da kapatmıştı. Yanına birinin yaklaştığını sezdi ve hışımla arkasına döndü. Bu kişi metro sürücüsü Vatmandı.
“Korkma kızım, benden sana zarar gelmez.” diye seslendi. Sümeyye şaşkın vaziyette “Bu kapılar da neyin nesidir?” diye sordu. Anlatmaya başladı adam.
Hayat bir seferdir, yolculuktur ve çıktığımız bu yolda karşımıza çıkan kapıdaki ilk kelimeyle muhatap oluruz. Arzu insanın her şeyidir. İnsan, bir şeyi istemediği sürece onu başaramaz. Başarmanın ilk basamağıdır arzu.
– “Ya Sebat?”
Sebat, arzunun kardeşi gibidir, ayrılmaz ikilidir. İstediğin bir şeyi sabırla yoğurmazsan elde edemezsin diye ekledi.
– “Ya üçüncü kapı, orası kapkaranlıktı.” dedi Sümeyye.
Vatman açıklamaya devam etti. Hayat bazen zorluklarla bizi sınar. İşte o karanlık kapı zorluğu temsil ediyor. Eğer o zorluğu hayatın bir parçası olarak görürsek hayatımızın daha anlamlı kılınacağını belirtti.
– “Ya dördüncü kapı?”
Arzu ve sebatı birbiriyle harmanlarsak sonucu zaferdir.
Sümeyye çıktığı bu yolculukta hayatın bir seferden ibret olduğunu düşünürken adam yavaşça uzaklaşmaya başlamıştı.
Annesinin sözleriyle gözlerini açan Sümeyye inecekleri durağa geldiğini gördü. Evet, Sümeyye rüya görmüştü ama nasıl da manidar… Uyanmıştı uyanmasına fakat annesiyle bindiği metrodan artık bir umutla inmişti çünkü biliyordu ki hayat başlı başına bir seferdi. En büyük azığımız ise; arzu , sebât ve zafer.
Seferle kalın…
24 yaşındayım Arapça tercümanlık dersleri alıyorum. Bir yandan da yazmayı ve okumayı çok seviyorum. Müzik kulağım iyidir, bir zaman makam dersleri verdiğim oldu. Öğrenmeyi ve öğretmeyi seven bir yapım var. Farklı alanlarda derslere katılıp yeni şeyler öğrenmek bana terapi gibi geliyor. Kendine yatırım yapanlardanım. Sosyal biriyim, hayatı yaşamayı seviyorum.
Kaleminize sağlık Sema Hanım 🌹