Seyyah ile Derviş

“Gidelim buradan. Hesap etmeden, haritaya bakmadan gidelim.”

Kanı çekilmiş zamanın, dağılıp gitmiş zemberek. Ne insan, ne yol, ne azık ne de yürek var meydanda. Etten ve kemikten denizler köpürüp fevç fevç akıyorlar zihnimde. Bir günü bir diğerine iliştirmekle geçip gidiyor ömür. “Onca diyar gezdim…” diyor seyyah olan yoldaki dervişe. Bir an duraksıyor dönmeye meyyal olan her şey yeryüzünde. İkisi de aynı yolları arşınlamış, aynı taşlarda soluklanmış, baharı muştulayan her şeye selam durmuşlar. Yarım sözü sevmez seyyah “…gezdim, aradığımı bulmak için. Bazen aradığım dağınık kıyafetleriyle beni her dem cezbeden göçebeler, bazen nefis yemekler, bazen rengarenk taşlarla bezenmiş mücevherler, bazen süslü sütunlar ve saraylar… Çoğu vakit aradığım değişti zira ruhum değişti. Maceradan maceraya atarken kendimi dönüp baktım nice bir yol almışım diye, ufuk çizgisi kaybolmuştu. Ne geri dönecek zamanım ne de ilerleyecek takatim kalmıştı. Kalakaldım bu yol ortasında.”

Öyle içi kabarmıştı ki seyyahın heybesinde ne var ne yok döküp saçıvermişti dervişin ayaklarının dibine. Derviş mütebessim dinledi, dinledi… Ne vakit sustu seyyah, göz göze geldiler “Haydi anlat, nereden gelir nereye gidersin?” demeye lüzum yoktu, söz dervişteydi. Yerinden kalktı derviş, birkaç adım attı. Geri dönüp aynı yere sanki ilk defa oturuyor gibi pürdikkat oturdu. Yüzünü çevirip seyyaha baktı “Anlatayım.” dedi.

“Ben de her şeyi bırakıp yola çıktım. Geldiğim yer belli, varacağım yer belli, yoldaşım belli.” Seyyah bakındı, kimsecikler yoktu ikisinden gayrı. “Yoldaşın nerede?” diye sordu heyecanla karışık merakla. Çünkü kendisi tekliği benimsemişti. Derviş yine gülümsedi, gökyüzüne baktı, soruyu duymazdan gelerek devam etti. “Bir gün düşündüm; ömür sermayem hızla tükenip gidiyor ve benim yanımda, elimde avucumda hiç bir şey yok. Eksik olan neydi peki? Her şeyin içindeki hiçbir şey. Dünyadaki her şey gölgeydi. Zira topyekün asılları hakiki memlekette olan suretlerdi. Kıvranmaya başladım düşünmekten. Bir seher vakti rüyamda bana uzun bir yol gösterildi. Gidelim dedi bir ses, göremedim kim olduğunu ama seçilmişti yolum ve yoldaşım. Uyandım hiç düşünmeden yola düştüm. Bana ardıma bakmadan yola düşmem gerektiği ilham edilmişti. Yoldaş yüreğimdeydi. ‘Yürü, seninleyim!’ dediğini duydum. İçimde güvercinler kanat çırparken bir seher vakti başladı yolum. Lâkin hikâyem burada başlamamıştı; “elestü bi-rabbiküm” hitabına mazhar olduğum ve “kâlû belâ” dediğim vakit başlamıştı. Geldiğim yeri biliyordum varacağım yeri de. Yolu bilmiyordum sadece. Zordu bilmediğim yolda yürümek. Her bunaldığımda her tökezlediğimde yoldaşımın nefesini hissettim içimde. Yol beni terbiye etti, insanları, dağları, taşları velhasıl kainatı okumaya başladım. Okudukça açıldı içimde binlerce pencere. Öyle ki dünya içinde ama dünyadan berî oldum. Anladım ki dünya iki kapıdan ibaret, eski püskü yıkık dökük bir bina. İstikamet üzere olmayı yeğledim. Hiç dönüp bakmadım senin gibi ufka doğru, attığım her adım binlerce yıla tekabül etti bazen, ama dönmeyi hiç düşünmedim.”

Sustu derviş, kan ter içinde kalmıştı, “Sözümü al, gizle.” dedi seyyaha. Seyyah şaşkındı. Onun aradığı başka dervişin anlattığı bambaşkaydı. Derviş ayakta “Yol güzeldir, seni terbiye ettiği sürece. Dönmeyi sakın ha düşünme, sadece istikameti belirle, yoldaşını al yüreğine ve yürü ikinci kapıya doğru selâm ve sükûnetle.” Derviş elini göğsüne bastırdı, heybesini attığı gibi sırtına “Haydi yoldaş!” dedi. Yürüyelim. Seyyah kalktı ardından, “Nereye?” sorusu yitip gitmişti sözcüklerden. Yol açılmıştı, yoldaş yanındaydı.

Tuğba KORKMAZ

36 yaşındayım. Evliyim ve Allah bağışlarsa bir çocuk annesiyim. Sakarya Üniversitesi Yeniçağ Tarihi Anabilim Dalından 2019 yılında mezun olurken eğitim hayatında jübilesini yapan fakat öğrenmekten asla vazgeçmeyen bir öğrenme aşığıyım. Yazma eylemine 15 yaşlarında başlamış hayat yolculuğumda okuma, yazma ve gezmenin bir bütün olduğunda nasıl faydalı bir işlevi olduğunu görmüş biriyim. Türkiye’nin yarısından fazlasını gezip görmüş bir arkadaşımın deyimiyle Gezen Semaver’im. (Dadaş olduğumu söylemeyi unutmuşum) Bu kadar. Beni tanıdığınıza umarım memnun olursunuz.