Elma Dalında Gül Yetişmez
Şimdi uzuun bir yolculuğun taaa en başındayız.
Merak etme;
günlerce yürüyüp hiç bir yere varamayacağız.
Kaderimiz böyle;
kendimizi paralasak da
paramparça olsak da
gülsek de ağlasak da;
elma dalında gül yetişmez.
Hayır!
Hayır hayır hayır!
Yüzbin kere hayır!
Mavi, çiçekli bir kapıdan
cennetten kopma bir kır bahçesine geçemem.
Geçemem işte, bana göre değil.
Benim hakkım değil bu bahar.
Benim hakkım değil çiçekler.
Benim hakkım değil kuşlar.
Yooook istemem.
İstemem işte kardeşim senin baharını!
Benim aşkım güze…
Özlemim Eylül’e benim.
Sen bilmezsin sarı, solgun yapraklara vurgunum.
Bir bıçak yarası gibi durur bağrımda nişanı.
Ayrılık;
doğduğu evde sıla hasreti çekmesidir orta yaşlı bir adamın,
Gençlik Parkı’nda ısınmış vişneli şaraptır;
bazen uykusuz kalmak,
bazen aç kalmaktır;
bir yudum suya muhtaç olmaktır.
Şimdi bileklerimi parçalama saati.
Ama önce şu sen kadehim bitsin,
sonra bi’ kendime gelmeliyim.
Pıtraklı yollardan, senliğimden benliğime dönmeliyim.
Son kez alyuvarlarımı görmeliyim.
Vurulmalıyım, beni bir karanlığa gömmeliler,
adını söylememeliyim.
