Kategori: Şiir

Her insan öğrenmeli, Ruhu ile görmeyi. Yoksa gözler sadece bir perde mi? Görmeyen birine insan, Renkleri nasıl anlatmalı? Her renge bir ruh katmalı, Kaldırmalı o kocaman perdeyi! Yoksa sadece bakar insan, Baktığıyla da kalır, İsyan… Kırmızıyı bir kalbin atışıyla, Maviyi esen serin rüzgarla anlatmalı. Siyahı anlatmaya ne hacet? Göremeyene karanlıktır zahmet… Ama beyaz ruh gibidir, Her rengi yansıtır zaten. Ruhun gördüğü yerde, Gözlere ne gerek […]

İnsan, okumakla mesul olan Yazmakta hep geç kalan Beyhude geçmiş satırlar Kağıt ve kalem arasındaki anılar İnsan, topraktan kopar Nefsi topraktan korkar Son bir selâdır nefesi Kalem ve kağıt arasındaki şehadeti Dilden mi dökülür bilinmez Varlıktaki yokluğa hayreti Sessizce yol alırken semaya Kalem ve kağıt arasındaki hikmeti Ellerin, gözlerin, tırnakların dahi Dile geleceği o dehşetli günde Tutulur kalırsa ya defteri? Kalem ve kağıt arasındaki ecirleri […]

كَانَ أكْمَلَ النَّاسِ خُلُقَا فَكَانَ يُصَلِّي طَوَالَ اللَّيلَ حَتَّى لَا نَعْلَمْ مَا نَتْلُو صَلَاتَنَا وَ نَقُولُ نَحْنُ أمَّةِ المُصْطَفَى فَلَنَا اَنْ نَمْشِي طَرِيقَهُ جَمْعَا كَيْ نُشْبِهَ هٰذَا الشَّمْسَ بِتَقْوَى حَتَّى يَشْفَعُ يَوْمَ الدِّينِ خَطَايانَا فَإنَّهُ شَافِعٌ وحَبِيبُ تَعَالَى إنَّهُ نُورٌ عَظِيمٌ مِنْ نُورِ الْهُدَى فيَتَاَلَّقُ الْعَالَمُ بِهٖ قَبَسَا وَقَالَ اللّٰهُ لِحَبِيبِهٖ يَا طٰهٰ لَوْلٰاكَ لَمَا خَلَقْتُ الْأَفْلٰاكَ İnsanların ahlaken en yücesidir o Gece uzun süre […]