Yalnız Olmadığım Yalnızlığım

Sabah ezanıyla uyandım yine. Uyandım dediğime de bakmayın. Uyuyamadığım uykumdan artık ne kadar uyanılabilirse. Çok yormuştu bu uykusuzluk beni. Yatakta bir süre bunu düşündükten sonra omzumdan hiç inmeyen dertlerimle kalktım yataktan. Çökertmişti bu dertler beni, ömrümden günleri bir bir sökmüştü. Hiç azalmak da bilmiyorlardı, bilakis her geçen zaman zarfında daha da artıyorlardı. Daha da ağırlaşıyorlardı ve daha da zorlaşıyordu taşımak. Dertlerin verdiği kamburlukla abdestimi tazeledim. Abdestin verdiği serinlikle durdum namazıma. Bıraktım tüm dertleri geride. Keşke her zaman bırakabilsem böyle. h… O zaman ne iyi olurdu diye bir düşünce geçti aklımdan, hemen kışkışladım. Neden mi? Dertsiz hayat mı olur hiç. Dümdüz… Hem bizim gönderilişimizin temeli de bu değil midir? Dertlerden sapasağlam çıkmak. Yani sınavınızı geçebilmek. Huşu içinde kılmaya özen gösterdiğim namazımı kıldıktan sonra aldım kahvemi elime, oturdum balkona. Henüz uyanmamış kâinatı, mavinin en güzel tonuna sahip denizin dalgalarını, kuşların cıvıltılarını, maalesef ki tek tük araba seslerini ama en önemlisi kendimi dinlemeye. Önce kendime “Neden bu kadar yalnızım?” sorusunu sordum, her sabah yaptığım gibi. İnsanlara güvenemediğimden sanırım. Şimdiki insanlar bir farklı, herkes kendi çıkarı peşinde. Gerçek dostluk ölmüş de ağlayanı yok. Peki birbirine güvenenler nasıl güveniyor? Hiç mi içlerinde bir korku olmuyor? Bende buna anlam veremiyorum. Evet, yalnızlık benim tercihimdi. Bu tercihimden de ne kadar pişman değilim desem de aklıma gelmiyor değil, zaman zaman acabalara girerim kendimce. Acaba nasıl olurdu yanımda birisi olsa? Acaba yanlış bir seçim miydi benimki? Ama iş işten geçmişti işte. Girmiştim ben bir kere bu yola. Yol ne kadar engebeli olsa da alışmıştım ben düşe kalka yaşamaya, kendi başımın çaresine bakmaya. Beni görenler yalnızlık Allah’a mahsustur diyor. Haşa sanki ben öyle demiyorum. Benim yalnızlığım da yalnızlık değil ki zaten. Yani yalnızlık da kendi çapımda. Ben yalnızım diyorum da “Allah yok!” mu diyorum sanki. Ben Allah’la yalnızım. İnsanlar yok benim yalnızlığımda sadece. Güneşin ışığıyla daha da güzel olan denize bakarak düşündüğüm düşüncelerimden bir kamyonun kornasıyla sıyrıldım. Tam da muhabbetin en koyu yerinde. İnsanların çoğaldığını görünce kaçtım yine yalnızlığıma. Yalnız olmadığım yalnızlığıma…

Betül Eslem ŞİRİN