Sabah ezanıyla uyandım yine. Uyandım dediğime de bakmayın. Uyuyamadığım uykumdan artık ne kadar uyanılabilirse. Çok yormuştu bu uykusuzluk beni. Yatakta bir süre bunu düşündükten sonra omzumdan hiç inmeyen dertlerimle kalktım yataktan. Çökertmişti bu dertler beni, ömrümden günleri bir bir sökmüştü. Hiç azalmak da bilmiyorlardı, bilakis her geçen zaman zarfında daha da artıyorlardı. Daha da ağırlaşıyorlardı ve daha da zorlaşıyordu taşımak. Dertlerin verdiği kamburlukla abdestimi tazeledim. […]