14 Eylül 2024

Sen Yalnız Değilsin…

Şair: Hatice Hazal GÖKÇİMEN

içimden geçenleri aynen yazmanın

bencillik olacağı kanaatindeyim. 

kelimelerle susuyorum

o yüzden. 

çünkü namütenahi

susmanın kalesine sığınıyorsun sen.

 

karşı kaldırımın 

en uzak cümlelerine 

yaprak yaprak mavilikler

yazmanın verdiği o gülünç

çocuksuluğu 

ve elbette

yeni, yepyeni bir duygunun 

kapısını meçhuliyetle aralamanın 

o, boğaza yumru gibi çöken

telaşını kovalıyorum. 

 

uzak… çok uzak 

ihtimaller şimdi

o günler. 

Her şey sımsıcak

taptaze. 

Elimi atsam yakalayıp 

göğsüme bastıracağım. 

O kadar basacağım ki 

kafesini yırtıp kalbime girecek

ve bir daha çıkamayacak 

dört odanın içinden. 

 

Ama her şey

her şey

her an

her gün

sanki yeniden başlıyor

her şey

ve yeniden başlamanın müjdesi değil

yabancı huzursuzluğu sarıyor tebessümlerimizi.

 

Literatürde yeri olup olmadığını bilmediğim 

kalp ağrılarımın 

sebebi nedir?

 

Yaralı kulaklarımın 

kaçak sesler duyması ise ağır

acı çekmemin sebebi 

 

çok gayrinizami savaşıyoruz bu cephede,

gören olsa halimizi, cihan harbinde sanır!

bin kitap taşımış gibi ağrıyor kollarım. 

karar vermenin engin kararsızlığında

oysa kararları senin vermen lazımdı

uzun zamandır aslında 

hep ben veriyormuşum kararları.

öyle dedi serçekuş. 

 

serçekuşun hızla çarpan yüreği gibi

bekliyor yüreğim senin sesini. 

 

Papatyalar takılmış serçekuşun yaralı kanadına

bahçemden yoldukların değil mi? 

Oysa ben halihazırda toprağa düşmüş olanları yaşatıyordum

kitap sayfalarının arasında… 

 

Zamanı mevsimlere ayırsak

Sen yine ıhlamurları kollatacaksın şimdi bana

Çiçeklerinden ve rayihasından haberin olmasa da

Bilirsin okul yolumda tomurcukları kovaladığımı…

 

Zamanı ayrılıklara, gurbetlere ve vuslatlara bölsek

Kaçı kaç geçer kendimden ve senden kaçışlarım?

Senden, sesinden ve sessizliğinden

Ve bitmeyen, tükenmeyen susmaktan…

 

Zamanı arzın tahtasında küp küp doğrasak

uykularımı deler tebessümün

Ve fecirlere birlikte uzanırız

Ve utanırız söylemeye,

Gözlerindeki yaşlarımda kalır

mücerret vedalarımız…