Ölçümüz: Kur’ân-ı Kerim
Biz Kur’ân-ı Kerim’i gerçekten anlayarak, anlamına bakarak, hayatımıza katarak okuyor muyuz? Dertlendiğimizde, bunaldığımızda, hüznümüzde, sevincimizde Kur’ân bizlere ne diyor; ruhundaki buhranlar nasıl geçer, diyor. Rabbim bizlere neler vadediyor, bu konu karşısında nasıl davranmamızı istiyor diye anlamına bakıp üzerinde düşünüyor muyuz? Yoksa sadece cenazelerde, özel günlerde vs. okuyup geçiyor muyuz?
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ve güzide ashabı üzüntülerinde inen ayetler ile ferahlamışlar, sevinçlerinde Kur’ân sayesinde ölçülü olmuşlar ve Medine’ye Münevvere’yi el birliğiyle medeniyetin zirvesine haline Kur’ân-ı Kerim’e bağlılıkları ve yaşayışları sayesinde çıkarmışlar. Peki bizler bugün bizlere inen ayetlerin kaçını biliyoruz, kaçına uygun bir hayat sürüyoruz? Naçizane kendi hayatımdan bizzat yaşadığım bir hadiseden bahsetmek istiyorum. Hayatımda ciddi imtihanlardan geçtiğim ve ruhsal olarak çok yıprandığım bir dönemde Rabbim ile ilişkimi düzeltme gayretine girdim. Ben bu gayret içerisinde oldukça vesveselerim arttı, evhamlarım kuruntularım derken çok ciddi kaygı ve endişe içerisine girdim. Umutsuzluk içerisinde iken öyle bir ayet çıktı ki karşıma umudumu yeşerten, vesveselerimin normal olduğunu ve nasıl alabileceğimi gösteren. Fussilet-36: “وَاِمَّا یَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّیْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ؕ اِنَّهُ هُوَ السَّمٖیعُ الْعَلٖییمُ
Meali: “Eğer şeytandan bir fitnelik ve vesvese seni dürter de iyi halden uzaklaştırırsa hemen Allah’a sığın Çünkü O hakkıyla işiten ve bilendir.”
Subhanallah dedim bu ayeti görünce, çünkü olan tam da buydu ben iyi bir hale bürünmeye çalıştıkça beni o iyi halden uzaklaştırmaya çalışan vesveselerimdi.
Sınav stresim oldu, imdadıma: Tâhâ-114: فَتَعَالَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ ۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ یُقْضٰٓى اِلَیْكَ وَحْیُهُ ؗ وَقُلْ رَبِّ زِدْنٖی عِلْماً
Meali: “Gerçek hükümdar ve hükümran olan Allah yücedir. Sana O’nun vahyi Cebrail tarafından okunup bitirilmeden önce Kur’ân-ı okumada acele etme. Rabbim ilmimi artır, de.”
Stresim, ne olacak korkusu geçmiş ve sonumu Rabbim’e emanet etmiştim. Daraldığım, bunaldığım oldu imdadıma İnşirah suresi yetişti. Çok mutlu oldum, sevindim. Dünyaya tamamen dalıp hakikatten uzaklaşmama engel olan dünya hayatının geçici olduğunu anlatan ayetler oldu.
Demem o ki Rabbim yarattıklarını öyle iyi tanıyor ve ihtiyaçlarını öyle iyi gözetip koruma altına alıyor ki. Yeter ki çağrısına kulak verelim, yeter ki Kelamullah ile haşır neşir olup onu hayatımıza tatbik etme gayretinde olalım. Hüznümüzün de, sevincimizin de, korkularımızın da, kaygılarımızın da, durmamız gereken yerin ölçüsü de orada vesselam.
