Gitme
Sana “kal” demiyorum, ama gitme.
Bırakma beni bu ıssız, sonu gelmez sokaklarda.
Bırakma beni ayazın hüküm sürdüğü gecelerde.
Ruhum üşür, dökülür yaprak yaprak.
Kaybolurum sensizlikte; her adım uçurum,
Her adımda gölgem bile terk eder beni.
Sesim yankılanır boş duvarlarda,
Bir duvardan ötekine savrulur.
Ama yankılar yetimdir, sen yoksan.
Kelimelerim rüzgârın insafına kalır,
Her biri bir çığlık gibi kaybolur ufukta.
Bir adım daha atarsan, baharlar küser toprağa.
Bir adım daha atarsan, çiçek bahçeleri yerle bir olur.
Bu yorgun sokaklar, bir zamanlar adımlarını ezberlemişti.
Şimdi sensiz, kör ve sessiz…
Senin gölgeni bile özler bu sokaklar.
Peki ya ben?
Yaralı bir kuşun son çırpınışları gibiyim.
Gözlerimde hâlâ bir umut,
Kırık bir kanat kadar yaralı,
Ama bir yağmur damlası kadar çaresizim.
Ne olur,
Bir yıldız gibi kayıp gitme avuçlarımdan.
Sensiz gökyüzü zifir olur; siyah geceler, dipsiz karanlık.
Terk etme beni bu karanlığa,
Bu sokaklar yalnızlıktan yangın olur, kül eder beni.
