Dört mevsim yaşıyor coğrafyam, evimde neden soba yanıyor?
Beni tanıyan gençliğim aynadan utanıyor. Kader yazgısı, diyor bir fısıltı. Dönüyorum bugünümden dünüme. Rüzgâr saçlarımı savuruyor, her bir teli zamanda erimiş.
Beyaza dönmüş gözlerimin rengi. Durmayan zamanda eriyip giden güzelliğim miras kalmış cennetimden.
Usul usul alışıyorum.
Tenimi sarıp yaralayan izler, silsileler yaratıyor girdabımda.
Şafak söksün diye dua ederken…
Gecelere bürünüyor gökyüzü, dört mevsime eşlik ederken.
Hatırlamak ve unutmak içinde girdapta kalmışız.
Kalbimizde yatan tabutların selasını vermek boynumuzun borcu.
Anlat deseler hayatını!
Bir damla göz yaşımın, bir tohumu nasıl yeşerttiğini,
Yaşarken bir kere değil bin bir kere öldüm tekrar gömüldüm, diyemeyişimi.
Aşılması gereken yansımalar, aşılanması gereken benzerlikler dünyasında kendini bir bir aşıyordu. Mahdut bölgelerin başında. Bahaneler uşağında uyutulmuş hayatların izgisi yitik bir yaşam da kaybolurken.
Harfler düşman olmuş alın yazısının son mısrasında. Umutsuzlaştırılmış yalanlar doğruluk yanlısı sayılmışken.
Kalbin ölüm döşeği fırtınada bir sela ile esiyor buhranların sıcak kollarında.
Rüyalar puslu gecelerde görülmeyi beklerken aklın ve kalbin cengi başlıyor.
Kazancı kayıp çağ başlatıyor bu savaş. Hediyen bu, diyor. Rüya görmek için uykuya ne hacet. Kavalcı çalıyor kavalı, rüzgâr sarhoşluktan esiyor. Rüzgâr mı yolunu şaşırmış, kavalcı mı? Yoksa rüya mı sarpa sarmış?
Bir zaman bitip bir zamana giden yolculuk eşlik eder duygusuz söylentilere.
Kavalcı şarkısı ile eşlik eder olmuş. Uzaktan hoş gelen melodi yakından rahatsız etmiş. Mağrur kalmış kırıntılı duygular. Dönüşü olmayan bir yolculuk yol yarılanınca aşmış her şeyi. Dostluklara kapı önünde vedalar edilirken ahde vefa borcu veresiye yazılmış.
Tıpkı bir Fuzuli dizesi gibi:
“Vefa her kimseden kim istedim ondan cefa gördüm
Kimi kim bîvefa dünyada gördüm bîvefa gördüm.”
(Her kimden vefa istediysem ondan cefa gördüm; kimi gördüysem vefasız dünyada, onun vefasızlığını da gördüm)
İlahiyatçı
Benim için, haksız davaların haklı tarafıdır yazmak. Yazılarımda insanların mesken edineceği duyguları dile getirmeyi başarmışsam, o yazılan satırlar veya dizeler benim için olmuş demektir.
Maddiyatın maneviyata yolculuğunun geçişini tecrübelerle sabitleyen, susmak ve izlemek yerine konuşmayı tercih eden genç bir ilahiyatçıyım.
