Yarım Kalan Şarkılar
Bazı şeyler hayatımızdan yavaş yavaş ayrılır.
Bir gün uyandığında orada olmayacağını bilirsin.
Sonbaharın gelmesiyle dökülen yaprak,
geçen saatlerle beraber soğuyan kahve,
bulutların çökmesiyle başlayan yağmur gibi.
Sonuç kötüdür ama olasıdır da.
Beklediğin için şaşırmazsın, eksilmiş hissetmezsin.
Ama bazı şeyler aniden çıkar hayatımızdan.
Yazın en parlak gününde şimşekler çakar gibidir.
Tren son sürat giderken raydan çıkmaz da sapasağlam dururken ışıkları söner.
İnsan zihni yarım kalan hikayeleri tamamlamaya programlıdır.
Güzel giden bir şey aniden bittiğinde elimizde tamamlanmamış şiirler,
adresine asla ulaşamayacak mektuplar,
nerede saklayacağımızı bilmediğimiz bir sevgi kalır.
En çok da her şeyin birden olması canımızı acıtır.
Geleceğe dair bitmeyen hayallerin sonuna
ardından hiçbir şey söylenmeyecekmiş gibi hak edilmeyen bir nokta konur.
Her şey çok güzel ilerlerken olur tüm bunlar.
Ve o ani bitiş devasa bir “Neden?” sorusuna dönüşür.
Suçlu ararsınız, bulamazsınız.
Kendinizi sorgularsınız ama bir ipucu yakalayamazsınız.
En nihayetinde anlarsınız ki, bazen hayatın akışı böyledir.
En sevdiğiniz şarkı, en coşkulu yerinde kesilir
ve siz o sessizlikle baş başa kalırsınız.
Ama yine de yaşadığınız her şey hâlâ içinizdedir.
Belki de bitişlerin getirdiği o anlık sızıyı kabul etmek,
güzel günlerin yaşanmış olduğu gerçeğini gölgelememelidir.
Çünkü yarım kalan hikayeler,
hiç başlanmamış olanlardan daha çok iz bırakır.
