Bir insanın ana fikrini ne oluşturur?
İnsan dünyanın ana fikri olmuşken.
Bir insanın kalbi kırılsa ne uyuşturur?
Ruhuna binlerce uyuşukluk dolmuşken.
Neyle uyutur, kendini neye bulaştırır?
Gönül bahçesindeki çiçekler solmuşken.
İzlediği yolla, bir insanı neye ulaştırır?
Dolmuş, solmuş saçlarını yolmuşken.
Eee bir insan kavuşur mu büyüklere?
Ulaştığı yollara çamur çalınmışken.
Değer mi metropollerin çaldığı düdüklere,
Bir insan sesi karışmış, geç kalınmışken.
Ha! Bu trenler işte, giden uzaklara,
En ağır visallerden sevdalar alınmışken.
Bir başkaldırıyı yazıyorum, parmaksız.
Düğünden arda kalan kamer habersiz.
Bir yangını anlatıyorum, arksız.
Düğümden arta kalan bir değersiz.
Bir bedevî hikâyesi, safi ama renksiz.
Her tonun karşılığı varken O denksiz.
