İçime hiç de gidici olmayan biçimde oturmuş bir duygunun psikolojik tespitini okumuş ve gözlerim dünyaya gözyaşı ihracına başlamak üzereyken karar verdiğim bir yazı başlangıcındayım. Neden bu duyguyu daha da acı şeylerle süsledikten sonra acılı sözlerle bestelenmiş bir şarkı eşliğinde ağlayıp ağız tadıyla melankolimi yaşamadım, bunu açıklayacağım. Çünkü bunu hep yapıyorum. Pek bir faydasını da görmedim; o anki pesimist ruhumun hazzından başka. Hazza da fayda denebilirse… […]