Çaba Nereye Sarf Edilsin?

Depresyonumdan iyileşip iyileşmediğimi ya da sadece iyileşmiş gibi mi davrandığımı bilmiyorum. Göğsümde taşıyamadığım bir ağırlık varmış gibi hissediyorum; onu ellerimle söküp uzaklara fırlatmak istiyorum. Aslında şu anki halime tahammül edemiyorum ve boğuluyormuş gibi hissediyorum. Ancak bunu değiştirmek için çaba da göstermiyorum. Sanki teslimiyetimi ilan etmişim gibi hissediyorum. Sonra her şeyi tamamen bırakıyorum ve sakinleşiyorum. Hiçbir şey beklemem, kendime sarılıyorum ve köşelere çekilip iyileşmeyi beklerim. Allahım, Beni nasıl çırpındığımı, gizlemeye, unutmaya ve aşmaya çalıştığımı görüyorsun. Ağır günlerin üzerimden geçip gitmesi için sağlam durmaya çabalıyorum. Ama içimde çatlamaya yüz tutmuş bir direnç var. Huzuru ve rızayı bulmak istiyorum herhalde. Zihnim ve kalbim bu dağınıklıkla savaşırken birkaç kez parçalanmanın eşiğinden döndü. Belki de sadece Sen’in lütfundu beni ayakta tutmaya çalışan. O dokuz güne geri dönüyorum her gün; zemin katta, cihazların ötme sesleri, yoğun bakım odalarının bulunduğu o dar koridorda… Belki de yalnızca bana dar geliyor. Hayat orada üzerimize çöker, sanki sırat köprüsünden geçiyorsun; ya geçip kurtulacaksın ya hastalık ve tedavilerin uçurumuna düşeceksin ya da öleceksin. Orada yüzler, bedenler yok. Sadece kaybolmuş ruhlar ve hüzünle dolaşan şaşkın bakışlar var. Kıyafetlerimiz ve isimlerimiz çıkarıldı. Sevdiklerimiz ve olduğumuz her şey geride kaldı. Biz sadece birer yolcuyuz. Hayal ediyorum da uykudan uyanıyorum ve meğer bütün hayatım bir rüyaymış. Hâlâ dördüncü sınıftayım ve dersimi iki kez yazmam gerekiyor ceza olarak çünkü ödevimi yapmamışım… Ama rüya bile tutmuyor çünkü çocukken çok çalışkan, dersini saniyesinde yapan öğrenciydim .