Değişim içimizde başladığında engel olamayız artık, durduramayız zamanı. Taşlar bir bir yerinden oynamaya başlar. Hesap kitap işlemez olur. Geçen yıl bu vakitler uzum bir seyahatin eşiğindeydim. Yol beni terbiye etsin diye meşakkatli bir hazırlık yapmıştım. Bilinmeyen şehirleri defterime not ederken ne aradığımı yahut ne bulmayı umut ettiğimi bilmiyordum. Günlerce gezdim göçebe bir kuş edasıyla, her bulduğum köşede gözyaşlarıyla ruhumu arındırmaya çalıştım. Çok şey kaybetmiştim. Her kaybım için ayrı ayrı yas tuttum. Son birkaç yıldır olduğu gibi yine doğum günümde ve yine yalnız başımaydım. Temmuzun biri, Diyarbakır Hasanpaşa Hanı’nda doğduğu günü hatırlamayan küçük kız çocuğuna bir kahvaltı ısmarladım, ben yalnız hissederken o hissetmesin istedim bu duyguyu belki de kim bilir. Doğmak bir başlangıçtı. Nasıl başladığın kimin umurundaydı? Nasıl büyüdüğün, ne hissettiğin, nelerden korktuğun, nelere heves ettiğin… Hiç sorulmadı zira, “Nasıl hissediyorsun?” diye. Belki bu yüzden sevdiklerime sürekli soruyorum; nasıl hissettin? Hisler mühim. Ve mühim olan bir şey daha var; bir çocuk nasıl büyüyorsa, ona ne ezberletiliyorsa, onunla yaşamaya mecbur kalıyor. Ta ki kendinin farkına varana kadar. Zor, ama ben artık hayatımdaki mutlu anların toplamına bakıyorum. Mutsuzlukları ise içimdeki çöplüğe değil, dışarıda münasip bir yere atıyorum. Zira geçen yıldan bugüne öğrendiğim bir şey var artık; kendim iyi olmadıktan sonra, kendi gönül kasemi iyilikle, güzellikle, umutla ve aşkla doldurmadıktan sonra kimseye iyi olamam, iyilik hiç olamam.
İyi olmak temennisiyle, selametle.
36 yaşındayım. Evliyim ve Allah bağışlarsa bir çocuk annesiyim. Sakarya Üniversitesi Yeniçağ Tarihi Anabilim Dalından 2019 yılında mezun olurken eğitim hayatında jübilesini yapan fakat öğrenmekten asla vazgeçmeyen bir öğrenme aşığıyım. Yazma eylemine 15 yaşlarında başlamış hayat yolculuğumda okuma, yazma ve gezmenin bir bütün olduğunda nasıl faydalı bir işlevi olduğunu görmüş biriyim. Türkiye’nin yarısından fazlasını gezip görmüş bir arkadaşımın deyimiyle Gezen Semaver’im. (Dadaş olduğumu söylemeyi unutmuşum) Bu kadar. Beni tanıdığınıza umarım memnun olursunuz.
