Geçmiş Güzel Günler

Köydeyiz, dayımla beraber ormana yürüyüşe gitmişiz. Ayağımızda lastikler, tepemizde güneş, yürürken yürürken gülüşmeler, konuşmalar geçmiş aramızda. An güzel, gün güzel ve yürümek güzel.
Bazen böceklerden korkanların bağrışmaları olmuş, dayım biraz kızmış biraz gülmüş. Sonra oturmuşuz denize karşı. Evet denize karşı, bizim köy denize bakar, alabildiğine uzanır deniz ayaklarımızın altında. Fındık toplamış, topladığımız fındığı orada yemişiz. Dayım ağaçlardan elma armut almış bizim için. Bizim için yürümüş, bizim için yorulmuş, bizi hep sevmiş.
Bir yandan yaprakların sallanışıyla içimi hoş eden o ses, yüzümü okşayan o rüzgar, bir yandan böceklerin sesi bir yandan dalgalar, âh o dalgalar.
Karadenizdir burası, hırçın olur dalgaları. İnsanı önüne katar da kıyıya vurur, kavga eder gibi ama öyle güzeldir ki baktıkça dönüp tekrar bakasınız gelir; içinizi açar, şükretmeyi hatırlatır. Karadenizdir burası, bazen çarşaf gibi olur deniz, şaşırırsınız, öylece bakakalırsınız. Tadı tuzlu, suyu soğuktur.
Ve güneşin batışını bizim köyde izlemelisiniz. Denizin üzerinde gittikçe sararan ve sonra turunculaşan ve ardından kızarıp batan güneş. Günün bitişini anlatır bize, hadi eve artık der, hadi eve. Sonra şairin neden eve dönmekten ibarettir hayat deyişi aklınıza gelir.
Ev, nedir?
Nerededir?
Ev kimdir ve hangi gönüldedir?
Ne çok özledim meşelikte oturup denize karşı seyir etmeyi, ne çok özledim yeşillikler arasında koşmayı. Dayımın bizim için kurduğu salıncakta sallanmayı, çiçekler toplamayı, nefes almayı…
İnsan yaşadığı güzel anların farkında olmalı. Şair demiş ya “Güzel günler çabuk geçer…” muhakkak öyledir, güzel günler çabuk geçer ama hep hatırlanır.
İnsanın içindeyse hep bir özlem kalır, bir yanı özlemden ibaret olan insan, çocuklarına dahi özlem ismini koyan insan, yaşamaya devam eder içinde biriken ummanlarla.
Büyüdükçe en çok çocukluğumuzu özleriz telaşsız, kaygısız geçen masum günlerimizi. İnsan büyüdükçe farkında olur yaşamın ve büyüdükçe anlar acının kalbine bıraktığı sızıyı.

Sümeyye IŞIK KUŞCU

Ben Sümeyye, dünya gezegeninde seyyah olan ben, sevmeyi seven ben, kendimi bildim bileli yazıyorum. Yazıyorum çünkü kendimi sorumlu hissediyorum. Yazıyorum çünkü yazmasam kaybolurum. Beni ben yapan şeydir yazmak.

Öğretmen, Yazar, Seyyah