Gözler de Yalan Söyler

Bazen gözler de yalan söylermiş…
Ah, şu gözler!
Bir tek inandığım gerçeğimdin,
Meğer sen de bana yalan söylemişsin.
Nasıl becerdin, inan bilmiyorum,
Bir şekilde inandım bu masala.
Kayboldum sende,
Gözlerinin içine baka baka…
Gözlerin…
Gözlerin beni öyle etkilemişti ki
İnanmamak elde değildi.
Bir başkası olsa, o da kanardı eminim ki.
Sence de çok garip değil mi?
Sadece bir çift göze takılı kalmak…
Oysa ben, o gözlerde bir ömürlük huzur aramıştım,
Yalan olduğunu bilmeden,
Kör bir âşık gibi bağlanmıştım.
Her bakışında,
Sanki bir masalın içine çekiliyordum.
Oysa o masalın sonu,
Acı bir uyanışla bitiyordu.
Şimdi o gözler bende birer yara izi,
Her aynaya baktığımda,
O yalanı hatırlatır gibi.
Nasıl da kandım o sahte parıltıya,
Nasıl da inandım o yalan sevdaya…
Gözlerin, şimdi bende birer pişmanlık,
Her bakışımda içimde bir acı yankı.
Belki de suçlu bendim, bu kadar çok inanmakla,
Belki de hata bendeydi, gözlerine bu kadar bağlanmakla.
Ama ne yapsam, ne etsem,
O gözler hep aklımda…
Birer lanet gibi,
Beni hep o yalana bağlar.
Şimdi anlıyorum…
Gözler de yalan söylermiş.
En masum görünenler bile
En büyük yalanı gizlermiş.
Ben de bir zamanlar o yalana inandım.
Şimdi ise, o yalanla yaşamaya mahkûm oldum…

Rümeysa TUNÇ