Okulun İlk Günü
Bugünün adı sadece pazartesiyle kalmamalı. Günün anlam ve önemine haksızlık bi’ kere. Bazı ilkler vardır pek unutulmaz. Benim için bu genellikle okulun ilk günüdür. Okulun ilk günü dediysem öyle yakınlarda aramayın ha. Ben bir öğretmenim. Ama ne zaman okul desek aklıma hep anasınıfına yazıldığım o güzel pazartesi gelir. O gün kuşlar bile ayrı ötüyordu. Belki etrafta kuş bile yoktu da bana öyle geliyordu. Belki de öten içimdeki o henüz belli belirsiz çırpınışlara sahip içimdeki deli çocuktu. Ne güzel bir şey bu insanın öğrenirken eğlenmesi. Çabanın acısız hâli. Anasınıfı nasıl bir yer mi? İşte eğlenirken öğrenebildiğin tek yer neresi deseler o rengarenk duvarları olan güzel binayı gösterir susarım. Ne ara büyüdük biz böyle? O bina ne ara bu kadar eskidi? İlk öğretmenim nasıl bu kadar yaşlandı? Yıllar evvel öğrencisi olarak girdiğiniz binadan şimdi öğretmen olarak geçtiğinizde anlıyorsunuz bir şeylerin değiştiğini. Çalışkan arılar bizi. Ne çok kaçardık okuldan. Ben o duvardan atlaya atlaya büyüdüm zaten. Benim gibi hem okuldan kaçıp hem de öğretmenini seven bir öğrenci daha var mıdır acaba?
Neyse, bu vesileyle tüm öğrencilere yeni eğitim-öğretim hayatında başarılar diliyorum. Öğretmenini sevenler hariç. Onların şansa ihtiyacı yok. Bazı insanlar vardır çok şanslıdır, anasınıfına gitmiştir çünkü onlar. Neyse ne diyorduk. Okul gibi yar, anasınıfı gibi diyar olmaz…
