Gökyüzü mavisiyle örtülü, sonsuzluğa açılan kapılar gibi duruyor. Rüzgarın melodisiyle dans eden yapraklar, sonbaharın tınısını yansıtıyor doğanın sessiz çığlığında. İlkbaharın neşesi uçup gitmiş, yazın sıcağı geride bıraktığı izleri silmiş. Artık doğa sonbahara dönüşünü tamamlamış. Sarı, kızıl ve turuncu tonlarıyla bezeli bir tablo sunuyor insana.
Bu mevsimde, özlem ve hasretin en yoğun hissedildiği anlar yaşanır. Yapraklar yerden yükselirken, yüreklerdeki özlem de doruğa ulaşır. Sevdalar sonbaharda daha derin, özlemler daha yoğun hissedilir. Belki de bu yüzden sonbaharın vuslatla buluştuğu anlar, insanı derinden etkiler.
Sonbahar, vuslatın adeta ta kendisi gibidir. Belki fiziksel bir buluşma değildir bu, ama ruhlar buluşur. Uzaklardaki sevilen birinin yüzü, elleri, sesi; içimizde canlanır. Ona duyulan özlem, her dokunuşta, her bakışta yeniden canlanır. Zaman ve mekân, bu vuslat anında anlamını yitirir.
Hasret, bir nehir gibi akar içimizden. Sessizce ama derin bir coşkuyla, sevdiğimize kavuşmanın hayalini taşırız yüreğimizde. Ona duyduğumuz sevgi, sonsuzluğa doğru uzanan bir yolda ilerler. Belki de bu yüzden sonbara vuslat, özlemin en güzel ifadesidir.
Ve işte, sonbaharın melankolisiyle sararmış sokaklarda, yüreklerdeki özlemi anlatan bir şiir gibidir sonbahara vuslat. Gözlerimiz, uzaklara dalar, sevdiklerimizi düşleriz. Onlara duyduğumuz sevgi ve özlem, mevsimlerin de ötesinde, sonsuz bir vuslata doğru ilerler. Sonbahara vuslat, ruhların buluşmasıdır. O an geldiğinde, sevdalar gerçeğe dönüşür, hasret sona erer. Ne zaman mı? Belki de en doğru zaman, yüreklerimizin en derin hislerine tercüman olan sonbaharla buluştuğunda.
Bingöl doğumlu ve Dicle Üniversitesi Arkeoloji bölümü mezunu. Karate, masa tenisi ve futbol gibi sporlarla ilgilenen bir araştırmacı. Geçmişin izlerini keşfetme tutkusuyla biliniyor.
