“Gün bitti derken bir yenisine başlamak.”
Tam olarak bu düşünce ve ardından gelen duygu bizi sonsuz aleme hazırlıyor. Sonu olmayan bir hayatı yaşadığımızı düşünmemiz ama sonu olduğunu da bilmemiz isteniyor. Peki sonu olmayan bir dünyada yaşıyormuş hissi nasıl hasıl oluyor bizlerde? Ruhlar yaratıldığı vakit ebedi yaşayacağımızı bildiğimiz bir alemin varlığına inandığımız ve tasdik ettiğimiz için olabilir mi? Sonsuza kodlanmış ruhlarımız yanlış bir alemi benimseyerek onun için ‘ölmeyecek gibi’ yaşıyor olabilir mi? Ölmeyecekmiş gibi yaşamamız gereken alemin biletlerini yapıp ettiklerimizle bu dünyadan alıp yola çıkacağımız alemin ahiret olduğunu ve nihayetinde yaşadığımızı düşündüğümüz dünyanın yok olacağını hangimiz biliyoruz, yahut hangimiz bilip tasdik ediyoruz. Bilsek ve tasdik etsek inanın böyle pervasız yaşamayız. Dert insanı hasta eder diye kardeşinin derdine yanmayan, “Amaaan, ateş iki bina ötede, bundan bana ne!” diyen, “Ama onlar da topraklarını satmış.” diyerek küçücük masumların bedenleri parçalanırken vicdanını rahat ettiren, bir benle ne olacak deyip boykotu küçük görerek keyfinin kahyasına zevk ü safa ettiren, evine misafir gelmesin diye perdelerini karartan, soğukta iki büklüm olmuş birini görüp merhamet etmeyen, zulmü görüp susan, insanları kategorize edip giyimine bakarak davranış sergileyen, okuduğunu sadece paraya dönüştürüp ilmi ticarete döken, kazancına kolayca haramı karıştırıp zerre miskal yüreği korkuyla titremeyen, yan komşuda feryat figan sesi duyunca çıkıp pencereden film izler gibi çekirdek çitleyerek durumu seyreden, herkes tarafından sevilmeyi Allah’ın sevgisinden ve razı olmasından daha evla gören ve bunca şeye rağmen hala göğsünü gere gere ben Müslümanım (!) diyen ve daha nicesi…
Sahi, biz buna yaşamak diyoruz! Yaşamaktan ziyade her gün insanlığımızı, inancımızı, vicdanımızı yitirdiğimizi ise göremiyoruz.
Yüce Allah zalimin zulmünü mazlumun ahından daha derin bir yakıcılık ile def ü ref etsin, âmin.
Selametle.
36 yaşındayım. Evliyim ve Allah bağışlarsa bir çocuk annesiyim. Sakarya Üniversitesi Yeniçağ Tarihi Anabilim Dalından 2019 yılında mezun olurken eğitim hayatında jübilesini yapan fakat öğrenmekten asla vazgeçmeyen bir öğrenme aşığıyım. Yazma eylemine 15 yaşlarında başlamış hayat yolculuğumda okuma, yazma ve gezmenin bir bütün olduğunda nasıl faydalı bir işlevi olduğunu görmüş biriyim. Türkiye’nin yarısından fazlasını gezip görmüş bir arkadaşımın deyimiyle Gezen Semaver’im. (Dadaş olduğumu söylemeyi unutmuşum) Bu kadar. Beni tanıdığınıza umarım memnun olursunuz.
