Umut
Üzerine çiğ düşmüş ince, narin bir yaprak gibiyim.
Koca bir kış mevsimini üstümden atmış, yine de dayanmışım ve baharı beklemedeyim. Geçmiş bahar ve yazların özlemi, kurak geçen kışların yorgunluğu var üzerimde. Şimdi bahar kapıma dayanmışken, bereketiyle beklenen yağmurun altında kalmış gibiyim. Oysa ki taşıdığım yağmur damlası değil. Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığı bu devranda ben de çiğ damlalarının altında sırılsıklam olmuş halimle; açacak çiçekleri, doğacak filizleri, sımsıcak güneşi bekliyorum. Yağmurla dirilecek, yeniden can bulacak toprağıma sarılmışken köklerim; bir damla suya hasret gönüllerin kuraklığında kurumadan damarlarım, bir bahar daha görmeyi umut ediyorum. Mevsimler ardı sıra bereketi getirip yaysın diye dualar ediyorum.
Üzerine çiğ damlamış narin bir yaprak gibiyim. Suyun altında yağmura hasret… Yağmur görünümlü ıslaklığın içinde berekete namzet… Gerçek baharlar gelecek elbet. Dallarına tomurcuklar konacak memleketimin. Bir gün topraktan fışkırırcasına çıkacak tohumlar. Ay çiçeği güneşe âşık, dallardaki çiçekler bahara… Elbet çiğ damlası yemiş yapraklar yağmur altında yeniden yeşerip çoğalacak…
Can bedende olduğu, kalp hayat emaresiyle attığı müddetçe umut da bahar da var olacak. Yeter ki bekleyen gözler ışıltısını, kuraklığa direnen ayaklar ferini yitirmesin.
Ben üzerine çiğ damlası düşmüş yapraksam bugün, kışa dayanıp yeni baharlara kucak açabildiğim için. Umudum da, kendisinden umduğum da bakidir benim. O yüzden hiçbir mevsim solmaz rengim.
Üzerine çiğ düşmüş ince, narin bir yaprak gibiyim…
