Rabbim dedi,
-hangi mevsimin çiçeğiyim göster bana
hangi kuş bekliyor penceremde
nereye göç ediyor beni bırakıp?
Rabbim dedi, göster bana
-hangi denizin köpüğüyüm
nereye dökülecek bu hırçın su
kime serinlik verecek?
Rabbim dedi,
-hangi çocukların umuduyum
tutulmayı bekleyen eller nerde
umudunu yitirmemiş gözler kimde
Rabbim dedi, göster bana,
-ne yöne bakıyor yüzüm, yerli yersiz dolan gözlerim
kırılan saç uçları gibi değil ki gönlüm
kesince kurtulmak ne mümkün
Rabbim dedi,
ellerim hangi kurak toprağı sulasın
Rabbim
göğsüm neden ürkekçe soluyor
Rabbim, göster bana
-hangi ağacın dalına tutunayım
ben hangi dağa sığınayım
benim Hira’m nerede?
Rabbim dedim göster bana
–ellerimi bırakma
–beni bırakma.
Ben Sümeyye, dünya gezegeninde seyyah olan ben, sevmeyi seven ben, kendimi bildim bileli yazıyorum. Yazıyorum çünkü kendimi sorumlu hissediyorum. Yazıyorum çünkü yazmasam kaybolurum. Beni ben yapan şeydir yazmak.
Öğretmen, Yazar, Seyyah
Kaleminin mürekkebi hiç bitmesin canım benim çok güzel yazmışsın 👏🏻👏🏻🧿😊🥰
Sanki kulağımı tıkadım da tüm seslere yalnızca ben ve şairemiz varmışçasına dinledim bu şiiri. Dinledim çünkü okumaktan da öteye geçti benim için. Şaire hanımın gönlüne ve kalemine sağlık, ancak bu kadar güzel ifade edilebilirdi💐
Duamı şiir yapmış mürekkebiniz.Yüreğinize sağlık.
Eline yüreğine sağlık çok güzel bir şiir olmuş afferim canım 👏👏👏