Yıkılan Satırlardan Sağ Çıkanlar

“Tek güvencemiz Allah’tır, başka hiçbir güvencemiz yoktur.” 

Üstad bana söz bırakmıyor. 

Belki bu yüzden yazarken çok kereler ondan alıyorum cümlelerimi. Eksiklerimi örtüyor gece gibi. Sol elimle yazıp sağ elimle yemeğe alışmam gibi. 

Neredeyse bir ay geçti. 

Önce vaktinde uyumayı öğrendim. 

Sonra sünnetleri hatırladım. 

Bir vakit sonra üşümem ve uyuşukluğum geçti. 

Ellerimde canice açtığım yaralar bile iyileşmeye yüz tuttu bir ay dolmadan. Bir ay dolmadan ne yaralar açıldı arzın nasır tutmuş ellerinde. 

Ve ben yazmaya başladım önce, kadim bir dürtüyle. Sonra bir parça zorla okumaya. İzlemeye en son başladım lakin çabuk alıştım her beşer gibi. Veladetin sene-i devriyesinin rayihasında buldum ruhumu birden. İşte bu kadar bizim hafızamız… Üsküdar’a gidilecekti. Kitaplar okunacak, son yazı tashih edilecekti. Derslerin de yetişmesi gerekti. Bir çikolata mı unutturmuştu bize her şeyi?

Unutmadık ki… Ruhumuz sarsılıyor her an. Ve yine ve yine kafamıza silah doğrultulup mermi namluya sürülünce idrak ettik gerçeği: Tek güvencemiz Allah’tır, başka hiçbir güvencemiz yoktur.

“Dünyanın en uzun hüznü yağıyor, yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne.”

Sonra da “Ne bu Yedi Güzel Adam hayranlığı?” diyorlar. Güzel adamlar vesselam. 

Dünyanın en uzun hüznü… Bu tamlamayı hangi edebiyat hocası hangi dil bilgisini anlatırken verebilir ki? Halet-i ruhiyemin bu cümleye layık olduğunu düşünmüyorum. Bilahare üzüleceğim buna. Zorunluluk motifinin çemberinde Yakup titremesi ve şapkanın ironisi arasında gidip geliyorum. Bir yanım hicran denizinde boğuluyor, kara yağmurlarla yıkanarak. Bir yanım ise gülistan. Lakin onun da dikenleri batıyor. Her şeyi gazelin bir beyti açıklıyordu aslında. Okuyabilseydim açıklardı da. Şiirle mi kurtaracağız insanları? Belki hayır ama şiirle diri tutacağız onları. İyiler zaten iyiydi; kötüler daha kötü oldu, diyor annem. Bizzat şahit olmasam, inanamazdım belki olanlara. Kalb denilen organın içine Mevla yürek koymuş. Onun da içini binbir hoş his ile doldurmuş. Lakin şu zulümde görüyorum ki; Dünyanın en uzun hüznü yağıyor, yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne. 

03.03.23 

Hatice Hazal GÖKÇİMEN

Kendi içinde mısraların ve kelimelerin talebesi. Dışarıda Görsel İletişim Tasarımı öğrencisi. İkisini kavuşturup Türk televizyonları için dizi senaryoları yazmak istiyor.