Yunus, Bizim Yunus

“Can ü gönülden seversen
Yalvar kul Allah’a yalvar
Maksûda ermek dilersen
Yalvar kul Allah’a yalvar

Tanı kendi özün tanı
Neden yaratdı Hak seni
N’olacağın anubeni
Yalvar kul Allah’a yalvar”

Yunus, bizim Yunus yazmış yazacağını ve derin bir tefekkür için bizlere vesile olmuş bu mısralarda. Okurken belki herkesin zihnine farklı seyler gelebilir lakin benim zihnimde Fatiha Suresinin “…yalnız senden yardım dileriz.” ayeti celilesi belirdi. Yunus’un şu sekiz satırda bana anlattığı Allah’ı seviyorum demek ile Allah’ın sevilmediği candan ve gönülden bu sevgi olmazsa Allaha yalvarıp yakarmanın da bir ehemmiyetinin olmadığıydı öncelikli olarak. Başka bir vechesi ise; bir iş, bir maksat hasıl olsun diye çabalarız şu hayatta ve genelde hep sebeplere sarılırız değil mi? Şu saatte mülakatta olursam bu iş tamam. Şu sınavı 65’le geçersem bu iş tamam. Devlette bir adam ayarlarsam bu iş tamam, çok çalışıp patronunda gözüne girersem iyi prim alırım, oğlanı da bu sayede özel okula gönderebilirim, bu da tamam…

Bu liste böyle uzar gider. Sebepler elbet mühim lakin sebepleri kimin yarattığı; kudretin, kaderin kimin elinde olduğu sebeplerden daha önemli değil mi? Yalnız sebeplere sarılıp Allah’ın kudretini, bizim için yazmış olduğu kaderi hiçe sayarak bir yere varamadığımız, varamayacağımız ortada.

Yunus ne diyor: “Bir de tanı, kendini tanı! Neden yarattı Allah seni?”

Kendimizi ne kadar tanıyoruz? Yahut şöyle sorayım; kendimizi tanımak adına bir gayretimiz var mı? Önce gayret gerekli tanımak için, ve niçin yaratıldığımızı bilmek için. Yüce Rabbim her azamızı mükemmel donanımlarla yaratmış, eşrefi mahlukat olarak bize paye vermiş. Buradan başlamalıyız zannımca tanımaya. Tam sıfır noktasından.

Yaratılmanın ne kadar mucizevi bir şey olduğuna iki evlatla bizzat şahitlik ettiğim şu günlerde bunu daha da içselleştirerek dile getiriyorum. Rabbimin nice hikmetleri var idrakına ömür yetiremeyeceğimiz.

Son bir söz söyleyip gideyim, Yüce Allah bizi yalnız ona ibadet edip yalnız ondan yardım dilememiz için yarattı, başka hiç kimseden değil. Yalnız ve ancak O’ndan.

Muhabbetle kalın…

Tuğba KORKMAZ

36 yaşındayım. Evliyim ve Allah bağışlarsa bir çocuk annesiyim. Sakarya Üniversitesi Yeniçağ Tarihi Anabilim Dalından 2019 yılında mezun olurken eğitim hayatında jübilesini yapan fakat öğrenmekten asla vazgeçmeyen bir öğrenme aşığıyım. Yazma eylemine 15 yaşlarında başlamış hayat yolculuğumda okuma, yazma ve gezmenin bir bütün olduğunda nasıl faydalı bir işlevi olduğunu görmüş biriyim. Türkiye’nin yarısından fazlasını gezip görmüş bir arkadaşımın deyimiyle Gezen Semaver’im. (Dadaş olduğumu söylemeyi unutmuşum) Bu kadar. Beni tanıdığınıza umarım memnun olursunuz.