Başı Boş Biri

Hayata hep geç kalan o kişiyim ben.
Herkes gibi normal kalamıyorum,
Alışmak istemiyorum sıradanlıklara.
Maskeleri ile yaşayan, kalemi hep kırık son kaleyim.
Yetişemiyorum, soluklanamıyorum, soluk alamıyorum.
Hiç bir yere ait olmadan her yere koşturuyorum ama hiç bir yere sığamıyorum.

Naif düşüneceğim diye narin narin kırılıyorum.
Her şey yolunda gibi ama hiçbir şey yolunda değil.
Tebdili mekan istiyor bu benliğim.

Yüzüme çarpılan kapıları ardımda bırakmalıyım.
Hangi devrim, hangi darbe dağıtır bu karmaşayı?

Hırpalanmaktan sıyrılıp uzun soluklu yolculuk gerek şimdi bana.

Cam kırıkları ile düşüyorum şimdi yola.
Kesiliyor adımlarım, paramparça yollarım.
Bu belirsizlik rotasında savrulan bir yolcuyum.
Bavulumu doldurdum acı tecrübelerimle,
Katladım koydum küçük nadir tebessümlerimi.
Hangi durağa ait olduğumu bile bilmiyorum.
Nerede ineceğim meçhul, kaçırdım durakları.
Ben duraklarda duraksadım hep.
Pusulam bile yanıltıyor şimdilerde beni.
Düşüp yaralansam bir merhem bile sürmezler bana.
Ben geriye sarsam daha da geriye düşerim.

Merra Nur ÖZÇELİK

1 Ocak 2001 Pazartesi dünyaya gelmiş, merhabalaşmış, beğenmemiş, mecburen yaşamaya karar vermiş. Şimdilerde 20’li yaşlarında fakat arka planda “Sanma ki yaşıyorum, sanma ki çok mutluyum…” çalarken sayfalarca yazılar yazıyor, kendini anlatamadıkça daha da sessizleşip, daha da çok yazıyor. Adli olaylara hep ilgi duyar, edebiyat  da onun peşinden gider, tarihi de çok çok sever. Hayatında en çok değer verdiği insan babası, ama babası kadar değer verdiği birileri de vardır. Babası onun en büyük şansıymış zaten onun dışında hiç şansının bulunmadığını düşünür. Altıncı hissi her zaman çok kuvvetlidir. En sevdiği şiir “Her Şey Sende Gizli”, en sevdiği kitap “Küçük Prens” ve kendini anlatan şarkı da “Birçok Kez Öldüğümü Biliyorum”dur.

Üsküdar Üniversitesi – Otopsi Yardımcılığı Mezunu