Yığınca gelecek temennisi. İyi bir ev, araba, makam, eş vs… Tabii yol alırken de eklenenler. her geçen gün ölüme bir adım daha yaklaşırken dünyaya ve içindekilere daha sıkıcasına yapıştığımızın farkında mıyız? Oyalanmalar, hiç bitmeyecekmişçesine dalmalar, dünyamıza da ahiretimize de fayda vermeyen işlerle ömür tüketmeler… Ne zamana kadar bu gaflet uykusu sürecek? Ölüm anı geldiğinde ve artık bir şey yapamaz olduğumuzda mı? Halbuki geçen vakitler bir daha dönmeyecek. Dönmüyor da bunu biliyoruz. Madem böyle, madem ölüme süratle koşuyoruz, baki olan için hazırlık yapmamız lazım değil mi? Dünyadan elimizi eteğimizi çekelim demiyorum. Önceliğimizi, gerçeğimizi bizi biz yapan yaratılış gayemizi hatırlatıyorum sadece, çünkü Rabbim ne buyuruyor; “Öğüt ver; doğrusu öğüt inananlara fayda verir. (Zâriyat Sûresi 55. Ayet)
Evet kardeşlerim, birbirimize dünyanın geçici olduğunu, bizi bekleyen bir ölümün olduğunu hatırlatmamız gerekiyor ki boş işlerde vakit kaybetmeyelim. Dünya ahiret dengesini kurup ahiretimizi önceleyelim çünkü bizler doğduğumuz andan itibaren azalıyoruz aslında. Her ne kadar “kişisel gelişim” adı altında geliştiğimizi sansak da bir kum saati misali dökülüyoruz birer birer. Bu gerçeğe gözümüzü kapatıp sağır kesilmeyelim. Ahiret tali değil çünkü ve hiçbirimiz iman garantisini vermedik. Başımıza açılan bu iman davası henüz sonuçlanmadı. O zaman benden geçti demeyelim çünkü yaşıyorsak hâlâ ümit var demektir.
