Coğrafyalar içinden acayip varlık sürdürme çabası yaşanıyor. Hangi yüzyılda yaşanırsa yaşanılsın kadın olarak varolma çabası ve kadınca yaşayabilme cesareti bir çok sürgünlerle karşılaşsa da…
Kaybolan yılların akabinde yazılıyordu bahar şenlikleri. Umut vaadeden ayların mucizesi gerçekleşsin niyetiyle dilek ağaçlarına çaput bağlanıyordu. Bir gece ansızın değişen hayatların, bir ömür boyu hayallerin gölgesinde yaşaması, yarım kalmışlıkları noktalayamazken şaşkınlık içerisinde sabırsızlıklara kaçan herkesin gün doğumunu beklemeden uykuya daldığı sansürleşmelerin izlenim yasağı her geçen gün artmaktaydı.
İzlenimlerin gösterimsiz ve gösterişsiz halleri sıcak sıcak yeni güne servis edildiği için hayranlık duygusu kaçınılmaz hâle geliyordu. Ne var ki neyin hayali hangi gerçeğin ürünüydü?
Umutsuz insanlar umutlu insanlara mahmur bakışlarla kur yaparken; dilek ağacındaki çaputtan beklenilip umut edilmesi, mahmur bakışların bir sebebiydi.
Kim bilebilirdi ki bir çaputa bu kadar değer atfedileceğini. Gözü yollarda kalanlardan çok yıllarda kalanlara, bahar şenliklerinin varlığından haber edebilmenin vaadi, dışarıda yağan karın pencereden izlenmesi misali gibiydi.
İzlenilen sonların baş hikayeleri görmezden gelinirken, bütün vaadlerin bir çaputtan ibaret umutlara sığdırılması yıllara yayılıyordu.
Süreçler zamanlara ite kalka takipleşmeye başladığı yıllarda kadın olmaktan çok insan olma mükâfatının kıymetini yazdırıyordu mütehassısların fihristelerine.
Yazılanlar vardı satırlarda. Hayalleri bir tutam park köşesine gömen sansürlenmiş insanların fikirleri, cesetleşmiş fikirlere tercih edilirken; her yeni gün birileri için gözyaşı döken insanların damlalarından anlaşılıyordu, her yüz hattında bir damla gözyaşına sığması.
Binlerce satırın bir yüz hattında binbir acının bir göz yaşında saklı olmasını.
Şimdi ne umutlar vardı ne umutsuzlar.
Göz yaşları çepeçevre etrafı sararken,
Orta yere atılan manşetler,
Yüz hatlarını kıvrımlaştırıyordu.
Nereden bilinebilir ki usulca dört yanı çevrili örümcek ağı sürüklenme maratonunda koşturulabileceği…
İlahiyatçı
Benim için, haksız davaların haklı tarafıdır yazmak. Yazılarımda insanların mesken edineceği duyguları dile getirmeyi başarmışsam, o yazılan satırlar veya dizeler benim için olmuş demektir.
Maddiyatın maneviyata yolculuğunun geçişini tecrübelerle sabitleyen, susmak ve izlemek yerine konuşmayı tercih eden genç bir ilahiyatçıyım.
