Beyaz Kuşun Hikâyesi

Bir cihan sığdıramadı masum, beyaz kuşu kollarına,
Vahşete uçtu kehribar, kehribardan ziyade kara,
Vatan yüzlü yavrular bırakılır mı karanlığın koynuna?

Zahmetsiz, duygusuz kalemlere kaldı beyaz kuşun hikâyesi,
Zulüm diyemedi, gözyaşı diyemedi, ölüm diyemedi,
Elleri cebinde yazdı kuşun al boyalı bedenini,
Enkaz altına süpürülmüş minik hayalleri,
Elleri cebinde yazdı

Riya sofrasında yuvarlarken iki kadeh,
Bilmedi beyaz kuş esir mi, aç mı?
Ilık düşünceli ne iyi insandı,
Kalbi tekler diye ödü kopardı

Çalgı çengi sesleri yankılanırdı sokaklarında,
Can almazdı lakin sustururdu beyaz kuşun feryadını,
Öyle vicdansız şarkı çalardı

Uykusu bahaneden döşekteydi,
Gözleri yumulmaya mahkûm, Bir yumruğu vardı vicdan kadar,
Vicdanı yumruk kadar,

Ne vakit yumruğu bedenine ağır geldi,
Hem kâğıt yüz çevirdi hem kalem,
Haykırdı acıdan günlerce, ağlayarak
Mahmur gözlerine dolarken elem,

Bir sabah haberi geldi,
Köhnede ölüm nefesini kesmiş, El uzatmadan dil uzattığı, Beyaz kuşlar ziyaretine gelmiş

Tek yapraklı bir çiçek bitmiş mezarında,
Üzerinde lekesi vicdandan kırmızı, Yüzünü dönerek etrafa, Geriye kalan şiirleri aramış,

Konuş haydi tek yapraklı çiçek!
Parmaklarından uzat can suyunu, Masmavi kokunu duyur,
Duyur ki dünya bilmesin körlüğünü.

Elif YILDIRIM