Rüzgar tenimi okşuyor
Hem üşüyorum hem seviyorum
Yol gidiyor, biz gidiyoruz
Hiç sonu yokmuş gibi bir yol
Dağlar da benimle geliyor
Ne yana dönsem ordalar
Hangi dağ görsem
Allah’ın kudretini hatırlatıyor
Sanki ben taşıyorum dağları
Böyle etmeyin a dağlar
Alın, siz alın
Gönlümün kırıklığını
Siz sarın kanayan yaralarımı
Böyle etmeyin a dağlar
Gözümün ocağında tüten yaş
Üstünde ayrılığın çorbası
Kaynıyor da kaynıyor
Yol gidiyor biz gidiyoruz
Anneme götürseniz ya beni diyorum
Annemin köyünün kırlarına bıraksanıza beni
Babamın köyünün yaylasında uyutsanıza
Annesini her gün öpen o kız
Şimdi çok uzak diyarlarda
Sarı otların üstünde
Başında bazen beyaz bazen kara bulutlar
Çünkü hayat böyledir
Böyledir çünkü hayat
Hayat böyledir çünkü
Göğe bak ve şükret
Şükret ve göğe bak
Ben Sümeyye, dünya gezegeninde seyyah olan ben, sevmeyi seven ben, kendimi bildim bileli yazıyorum. Yazıyorum çünkü kendimi sorumlu hissediyorum. Yazıyorum çünkü yazmasam kaybolurum. Beni ben yapan şeydir yazmak.
Öğretmen, Yazar, Seyyah
