Kalemim sessiz bir süredir. Çünkü ne zaman yazacak olsa Gazze çıkıyor ağzından. Açlık çıkıyor. Ölüm çıkıyor. Unutulmuş çaresiz insanlar çıkıyor. İnsan derdini anlatınca rahatlar ya, kalemim derdini yazdıkça daha da dertlendi. Durumun vehametini yazdıkça daha çok fark etti felaketi. İçinden çıkılmaz bir hale sürüklendi. Gazze, diyor kalemim. Gazze… Her şeyin bir sonu vardır. Bu vahşet elbette son bulacak. Bir sel afeti sonrasında olduğu gibi her şey ayan beyan ortaya saçılacak. Kapkara bir leke olarak kayıtlara geçecek. Tarih bu katliamı nesilden nesile taşıyacak. Nasıl tepki verecek yeni nesil? Garip Filistin halkının katledilmesine mi üzülecek, elinden geleni ardına koyanlara mı hiddetlenecek, yazmaktan tiksindiğim milleti mi lanetleyecek? Gazze, diyor kalemim. Beşiği kendisine çok görülen bebekler var, diyor kalemim. Gelinlere güveylere üç günlük evlilikler çok görülüyor, diyor. Kimse oralı olmuyor, diyor. Dünya bir hiçmiş, diyor. Hak, hukuk, adalet harflerin yan yana dizilişinden ibaretmiş, diyor. Allah’tan başka hiçbir sığınak yok, diyor. Susma kalemim, diyorum. Susma haykır! Gazze, diyor kalemim. Gazze belimi büktü, diyor.
Ahh kalemim… Ahh Gazze…
Allah cc razı olsun 🤲🍉🍉🍉