Ruhum ayrılık vadisinde, Vaktin gölgesine kazınmış bir kaç satıra anlam yüklemede. Elleri toprak kokan emekçileri andırıyor bu haliyle… Dizlerinde yolun izleri Süslü dünyalara yakışmayan yorgunluğun isleri. Ruhum banliyölerde büyümüş çocuklar gibi, Aciz duaları çekildi göklere Makamların kibrinden arınmış gözler de şahit Ruhum aminleri ağırlıyor yokluk evinde. Aminler tevazu ile toprağa göğe ve denizlere karışıyor. Ruhum Varlığın kendisinde yok oluyor, Can buluyor Can oluyor… Yeliz HANÇERLiOĞLU

“Allah insanı iddiasından vurur” der İsmet Özel. İddialarıma ithafen.   Kendi dalını budamaya vazifeli bir çiftçiydim ben. Yere düşen her bir parça Bir zelzelenin gölgesini andırırdı. Baharda usul usul açan bir tomurcuktum ben Renginin ve kokusunun sahibine boyun eğmiş… Bir çiğ damlası süzülürdü yanağımdan Sanki, Alelade akan bir gözyaşıydı göğüs hizasından… Ruhsuz celladın elinde Keskin bir kılıçtım ben. Betonlarda olur olmaz yeşeren otlar misali idi […]