14 Ekim 2024

Bülbül ile Gül

Şair: Sema Nur EKİNCİ

Bülbül ey! Düşmüş yine aşka
Dikenleriyle sarılmış ona gül
Değer mi bunca çabasına
Nice nice türkü okur amma
Gurur yapmış güzel gülü,
Göstermez yapraklarını sevdalısına

O ki hikayenin başı
Uçar dururdu bülbül daldan dala
Davudî sesiyle kulaklara şenlik verir
Olurdu ilham şairler kısmına

Bir gün yine uçar dururdu türkülerle
Kulağına değdi insanlardan ol efsane
Gül dediler, övdüler, yücelttiler
Çiçeklerin efendisi, Efendi’nin çiçeği
Ki seher vakti açarken yapraklarını
Aşıklar bayılırmış güzelliğinden
Benzermiş dilberlere, sunulur sevgililere

Görmedi bülbül gülü
Ama vurulmuştu bir kere
Bir türkü yaktı, ateşlerde har kalmadı
Bir türkü yaktı, yüreklerde âh kalmadı
Yaprakları açık görmediği yarin
Hayaline aşık oldu
Görmeliydi

Güneş edince yeryüzüne veda
Bülbülün sesi diyordu merhaba
Kaçırmak istemezdi efsane anı
Sevgilisinin dilden dile dolaştığı
Bahçelerin en güzel köşesine konduğu
Ta ki olduğu yeri güzel kıldığı o vakti
Kaçıramazdı

Seher vaktine dek her gün türkü yaktı
Sevgilisinin vuslatına ağladı
Lakin ufacık gözleri dayanamadı
Buluşma anında hep uykuya daldı

Gül duymuş bülbülün sevdasını
Görmek için çabasını
Naza vurmuş kendini
Gurur yapmış sonunda ve kibir
Açmak için güzelliğini
Beklemiş bülbülün uykusunu

Bülbül devam kıldı çabasına
Kavuşmak için aşkına
Günler haftaları kovaladı
Bülbülde derman kalmadı

Yine bir seher vaktine yakın
Şakırken en acı türküleri
Durdu nefeslendi
Durdu iç çekti

En sonunda bir âh etti ki
Dayanamadı en güçlü kalpler
Ve yine âh etti
Gülü açmadan zülüflerini
Dikenlere bıraktı kendini
Bülbül aşkının dikeniyle yumdu gözlerini
Gül kana bulandı kırmızı etti kendini
Bülbül aşk ile yüceldi
Gül kibir ile heder etti kendini