Felaketimiz diye başladım yazmaya. Çünkü hepimizin felaketiydi 6 Şubat. Duygular, acılar, insanlar, hayvanlar, çocuklar ve daha birçoğu hepimizindi. Uykunun en tatlı zamanıydı felaket anı. Belki de en güzel şekilde almak istedi yaradan istediklerini. Kimi kurtuldu kimi ise ebediyete gitti ama geride kalanlar da hep yitti, bitti. Ülkemiz yine tek yürek ve tek bilek. Her zaman olduğu gibi şimdi de öyle oldu, bu yükü sadece yaşayana […]

Kalbim, nasıl oldu da başkalarının acısıyla yandı. Kaldıramadı çocukların açlığını, enkazda çaresiz kalmasını, evsiz, artık kurduğu hayallerin bir daha gerçekleşmeyeceğini. Yaşanan bir dakikada hayatların, yuvaların, ömürlerin yıkılması; yarın ne giyeceğini, gideceği yeri, planların, umutların paramparça olması… Artık bazı şehirlerin ölmesi, her yerin beton yığını, soğuk, sessiz ve hissiz… Hüzünle kaplı şehirler, bir daha ne zaman sıcaklık gelir de şenlenir şehirler, kim bilir?