-Sen başlat, dedim. -Neyi, dedi. -Neyi olacak muhabbeti… Benim canım sıkkın, bugün de seni dinlemek istiyorum. Durdu baktı, baktı… -Okula gidiyorum, ödev yetiştirmeye çalışıyorum, içime dönüyorum… O kadar, dedi. -Bitti mi, dedim. -Evet dedi. Şaşırdım sordum şaşkınlığın verdiği boşlukla. -Hikâyen bu kadar mı? -Evet, dedi zoraki. O an bu kadar olmamalıydı, dedim kendi kendime ve biraz da seslice. Anlamlı hikâyelerimiz olmalıydı. İnsanlara anlatmak için değil; […]

İthaf: Bu yazıyı; kapaktaki resmi çizen beş yaşındaki Zeynep Sare’nin özelinde, Gazze’nin Ebu Ubeyde ruhlu çocukları başta olmak üzere tüm güzel düşlü çocuklara ve Filistin için inisiyatif alan tüm vicdanlı yüreklere naçizane ithaf ediyorum.  Yol hikayeleri dinlemeyi sever misiniz? Umudumuz olan yolları, aynı sofraya diz çöküp anlatırken/yazarken ekmeğimiz gibi beyaz haberlerle gelen umutlarımızı da bölüşmüş oluyoruz. Fakir soframda bu umudu bölüşmeye davet ediyorum sizi şimdi…  […]