Yine bir yılın sonuna geliyoruz.
Ve yine ömrümüzden bir yıl daha eksilirken bizler öylece izliyoruz.
Zaman ne kadar da çabuk geçiyor. Bunu geçerken değil, geçince fark ediyoruz.
Aralık ayının son günleri yine soğuk ve yine ruhları saran ve her esişinde anıları da kendi ile beraber sürükleyen o buz gibi kış rüzgârı…
Bazı evlere umut götürürken bazı evlerden anıları söküp götürüyor.
Her yıl yeni bir başlangıçtır, diyenlerin yanı sıra bir de o yıllarda takılıp kalanlar var.
Küçükken en çok büyümeyi isterdim ve büyüdüm. Şimdi de tekrar çocuk olmak istiyorum.
İnsanoğlu maalesef elindekilerin kıymetini bilmiyor, hep gözü elinde olmayanlarda. Halbuki düşünmüyor; İstediğim şey elime ulaşınca acaba ben mutlu olacak mıyım, memnun olacak mıyım?
Hep kaybettiklerine ağlıyor insanoğlu; hep “keşke”leri var. Her zaman yitip gidenlerin peşinden ağlamayı seçiyor, tevekkül etmeyi hep unutuyor. Emin olun ki Allah-u Teala’yı kalbinde her daim hisseden insanlar asla memnuniyetsiz olmazlar.
Kendilerini asla kimsesiz hissetmezler çünkü Allah-u Teala’nın her daim onlarla birlikte olduğunu ve onları her konuda koruyup gözettiğini bilirler.
Velhasıl, gireceğimiz bu yeni yılda tevekkülü elimizden bırakmayalım; kendimizi Allah’a bırakıp ona teslim olalım ve nasipten öte yol olmadığını kendimize sık sık hatırlatalım.
Selam ve dua ile…
“Müminler ancak o kimselerdir ki; Allah anıldığında kalpleri ürpertiyle titrer, O’nun ayetleri okunduğunda imanlarını arttırır ve yalnızca Rablerine tevekkül ederler.” (8/Enfâl 2)
Ben Nuseybe Kaya. 23 yaşındayım.
Gazi Üniversitesi Arapça Öğretmenliği 1.sınıf öğrencisiyim.
Yazmaya ilgim, Mısır’da yaşadığım yıllarda içimdeki vatan özlemini bir nebze olsun gidermek için dışarıya yansıtmadığım duygularımı kağıda dökmemle başladı.
