Yitirdiklerimize Doğru
Ah çocuk…
Ne saf, ne masum, ne merhamet dolusun. Oysa bu kelimelerin varlığından dahi haberdar değilsin. Hiçbir şey okumamış, hiçbir eğitim almamışken nasıl oluyor da tüm güzellikleri bünyende barındırabiliyorsun. Her şeyden habersiz gibisin ama her şeyden de haberdarsın aslında. Çoğumuzun göremediği aslolandan haberdarsın hem de. Çoğumuz bu güzel duygulara sahip olmak için türlü çabalar içindeyken, sen hepsine sahipsin. Hem de en güzel şekilde, en doğal haliyle…
Demek ki tüm arayışımız yeni bir şey keşfetmek değil, kaybettiğimiz şeyleri bulmakmış. Çünkü hepimizin doğasında zaten varmış bunlar. Hamurumuz zaten güzelliklerle yoğrulmuş.
Peki, biz ne yaptık da uzaklaştık bunlardan, ruhumuzdan azalttık bu güzellikleri?
Belki de kaybolmamıştır yine vardır ruhun derinliklerinde ama çok derinlere ittiğimizden ve üzerine türlü türlü şeyler eklediğimizden göremiyoruz, gösteremiyor kendini bize. O zaman üzerindeki fazlalıkları silkelemeli ki çıksın tüm güzellikler ortaya. Bazen bunu kendimiz yapabiliriz bazen de çok fazla gelir yükler ve yardım almaya ihtiyaç duyarız. Senin ihtiyacın olmayabilir ama karşındakinin sana ihtiyacı olabilir. Var mısın yüklerinden kurtulmak için mücadele etmeye?
Var mısın yüklerinden kurtulmak isteyeni yüklerinden kurtarmaya?
Ruhun derinliklerine kulak verdiğimizde aslında her insan güzeldir, güzelliklerle doludur. Yeter ki keşfedelim, yeter ki keşfedilsin…
