Zulmün Sessizliği

Küçükken annem bana masal anlattığın da ya da okuduğum kitaplar da masum çocuklar her zaman mutlu son ile bitirirdi yaşamlarını
Büyüdükçe de değişen bir şey olmadı
Belki de gözlerimiz kör, kulaklarımız sağır
Bilmiyorum…
7 Ekim’e kadar bilmiyordum.
Kulaklarımı sağır edecek bombalar, gözlerimi yaşartacak ve kör edecek gazlar, dumanlar, tozlar yok çünkü
Nefesimi zorlaştıracak o karmaşıklık yok
O korku yok
Kalbimin ve bedenimin titremesini; korkudan, açlıktan her uzvumun acı altında kalmasını gerektirecek bir şey yok
Yıkık dökük bir evim yok mesela
Kaybettiğim ailem, arkadaşlarım yok
Hepsi var
İşte bu yüzden anladım ki kulaklarım ve gözlerim her şeyden bi’ habermiş
Derin bir uykudaymış
Boğazımdan ekmeğim, kalbimden kan, ve zihnimden yine güzel düşünceler geçebiliyormuş
Derinlemesine bir uykudaymışım meğer
7 Ekim’e kadar…

Ani bir acıyla uyandım biliyor musunuz?
Gözlerimden yaş aktı bir anda
Kulaklarımı bir çığlık doldurdu
Ellerim titredi sebepsiz bir korkuyla
Zihnim alt üst oldu
Başıma bombalar indi benim
Kalbimi bir bulut kapladı
Benim bir kardeşim öldü
Bir abim öldü
Bir ablam öldü
Bir bebeğim öldü
Ben ailemi kaybettim çünkü
7 Ekim günü uyandım ben derin bir uykudan
Ellerim kollarım ayaklarım bağlı uyandım
Ağzım kilitli uyandım ben
Her şeyi sadece izleyerek uyandım ben
Sessiz zulmün çığlıklarıyla uyandım ben
Kocaman bir ülkeyi kaybederken, gülerek uyandım ben
Benim kutsallığıma atılan bombalara, ve kutsal kitabıma vurulan ateşlerle uyandım ama tek bir şey yapamadım
Yapmadım
Yapamadık
Yapmadık
Ey benim kalbimi ve ailemi feryatlara boğan katil
Ey sessiz kalan dilim
Ey acıyla kıvranıp tek kelime etmeyen kalbim
Zulmün sessizliği mi bu denli kolay geldi size
Yoksa bir şok mudur benliğinizi susturan şey..
Her şey 7 Ekim’e kadar değilmiş çünkü
Ondan önce de ölüyormuş ve kaybediyormuşuz
Ondan sonra da yitirmeye devam edecekmişiz
Susmak mı,
Zulmün sessizliği işte..

Sümeyye Dila EKİN